Een ontzettende eigenwijs in een oneindige zwijnenstal

Vandaag zit ik precies een week in India. Als ik nu terug kijk op Azie dan krijg ik een glimlach. Zoveel vrienden, het uitzicht was zo mooi, een licht kleding wasje dat ik een keer in de twee weken deed omdat ik zo weinig nodig had en vooral dat heerlijke, lekkere, warme zomer weer. Nee, waarin ik nu terecht ben gekomen is een regel rechte nachtmerrie waar ik zelf voor gekozen heb. Ik zou mijn hoofd wel 20x tegen een muur aan willen bonken.

Ik ben ontzettend eigenwijs. Ik heb 3 hele grote fouten gemaakt voor dat ik naar India ging, die ieder ander zelf respecteerend persoon nooit zou maken.

1. ik heb mij niet voorbereid. Dat is toch helemaal niet nodig dacht ik. Ik ben intussen zo hardcore reiziger, ik kan dat makkelijk wel allemaal op het moment bekijken. Ik leef al 6 maanden van dag tot dag dus ik ga daar lekker mee door. Toen ik in de merto vanuit het vliegveld naar de stad zat, en een meisje de weg vroeg en naar een goed hotel keek ze geschokt omdat ik niks gereserveerd had. ze heeft me naar een hotel gehlopen en heeft mij een aantal keren; dom meisje genoemd.

2. Ik heb geen reisboek gekocht. Ik had er een voor elk land tot zo ver. Ik gebruikte ze nooit. Ik luisterde altijd naar waar de locals mij naar toe stuurde. Die Azieten waren achteraf toch een ontzettend behlupzaam volk. Hier aan gekomen vroeg ik dus ook weer de hulp van de locals. Grote fout. Hele grote fout. Als ik van een volk geen hulp hoef te verwachten, dan is het van dit volk wel. Ik was dus 2 dagen helemaal lost in Delhi. Het enige wat ik had waren drie A4tje met tips die ik had uitgeprint van Maaike, Frans en Heleen ( zonder die tips had ik mijn dagen niet overleefd) Uit eindelijk heb ik na meer als 40x de weg vragen en een duidelijke email van Maaike, een winkel gevonden waar ik mijn heilge bijbel heb kunnen kopen. Een reisboek van 5 kilo dik die vanaf nu elke stap die ik zet met mij mee gaat.

3. Ik heb mijn lichaam zwaar overschat. Al die 'verhaaltjes' van zieke mensen vond ik maar niks. Ik ben toch allang weg en mijn lichaam kan alles aan. Tanden poetsen met fles water? Niet van de straat eten? Sorry maar daar ging ik mij allemaal niet aan houden hoor. Mijn lichaam moest zich maar aan India aanpassen en niet andersom. Dat heb ik geweten. Nacht 3 was het. Ik heb meer als 20x overgegeven, al was het na de 5x alleen maar gal en wanneer ik klaar was met overgeven draaide ik mij om zodat er uit de andere uitgang water kon komen. Ook meer als 20x. Ja, ik had er spijt van dat ik dat zonnige Azie verlaten had.

Maar goed, ik zal bij het begin beginnen. Ik had dus weer afscheid genomen van Argentinie en ook gelijk de laatste leuke avond van 2012 gehad. Ik ging op tijd naar bed omdat ik zenuwachtig was maar heb geen oog dicht gedaan. Om 3 uur heb ik mij maar aan gekleed en ben in de hal gaan zitten wachten tot ik opgepikt werd om naar het vliegveld te gaan. Alles verliep helemaal gesmeerd. Netjes op tijd op het vliegveld, vliegtuigje vertrok op tijd, ik kwam keurig op tijd aan en bij de duane had ik geen enkel probleem. Vanuit het vliegveld kon ik direct naar de metro lopen, kocht een kaartje en ging naast dat ene vrouwtje zitten. Die verklaarde mij voor gek toen ik vertelde dat ik totaal geen idee had waar ik mee bezig was en ze zei dat ik een hotel naast het station moest hebben, zodat ik de volgende dag gelijk uit Delhi kon vertrekken. (vandaar Frans) Toen ik uit eindelijk weer boven de grond was kwam ik in een andere wereld. Kleur was er niet. Alleen bruin, grijs en zwart. Wat een stof en wat een zooi. Er waren ook geen prullenbakken dus alles lag op de grond. Echt alles. Ook waren er amper vrouwen op straat. Ik vond het allemaal prachtig. Zo boeiend. Ik had dit veel eerder moeten doen. Weg uit dat brave Azie. Dit is pas avontuur. Het vrouwtje had mij in een tuktuk gepland en mij naar een hotel door verwezen dat dicht bij het station zat. Daar moest ik even op adem komen en vanuit daar ging ik een beetje proberen Delhi te begrijpen.

Ik kan jullie wel 1000 verhalen vertellen over situaties die ik heb meegemaakt in Delhi en ik zou het ook zo graag doen maar ik denk dat jullie dan niet tot het einde van het verhaal komen en dat zou ik jammer vinden. Daarom even saai en oppervlakkig. Ik wist dat de mensen geld van je moesten hebben, dat ik daar voor uit moest kijken. Ik wist dat de mensen niet aardig tegen je doen omdat ze aardig zijn, maar omdat ze willen verkopen. Wat ik niet wist is dat ze liegen. Iedereen loog tegen mij. Over van alles en nog wat. Als ik naar de weg vroeg stuurde de een mij die kant op en de ander mij die kant op (waarom ga je liegen als iemand je de weg vraagt?? Ik snap het nog steeds niet) In Azie ging ik heel vaak naar de toeristen kantoren die mij een heleboel informatie gaven waar ik wat aan had. Dat wou ik hier dus ook doen. Ik wou graag een plan maken. Maar helaas, ook daar liegen ze. Ik kon niet naar het noorden want dat was veel te koud, ik kon niet naar het zuiden want de eerste trein waar ze toeristen in laten ging pas 11 januari. Het enige wat ik kon was naar het westen en dan kon ik bij hun een auto huren voor 700 euro en dan had ik 2 weken een chauffeur. Het duurde mij 4 uur voor ik in de gaten had wat een vuile smeerlappen het allemaal waren. Niemand maar dan ook helemaal niemand was behulpzaam. Ik had een brok in mijn keel en al het positieve wat ik in mij had was verdwenen. Het is toen bij mijzelf opgekomen om maar naar het trein station zelf te gaan of ik wat kon vinden. Gelukkig werd ik daar wel geholpen. Niet dat ze vriendelijk waren ofzo, maar ik had een trein ticket.

Ik ging naar Agra in het zuiden. Waar de beroemde Taj Mahal staat. Ik heb ontzettend veel interesse in het Noorden maar het is koud en ik wil mij graag wat beter voorbereiden. Daarnaast was ik alleen en hoopte in Agra veel andere toeristen te vinden, mischien wel een nieuwe beste vriend. Vanuit daar zou ik de provincie Rajastan bekijken. Ik had al lang in de gaten dat India een land is waar je niet van dag tot dag kan leven. Hier moet je plannen. Bleeegh dat vind ik helemaal niet meer leuk.Het lijkt verdorie Nederland wel. Bovendien, als je plant kun je ook geen vrienden maken. Die hoop begon ik dus ook al te verliezen. Het was zwaar. In een keer van 30 graden in 12 graden gesmeten te worden en dan nog zoveel rare, ongemakkelijke dingen. Ik hoop dat jullie begrijpen dat mijn optimisme een klein beetje weg was en hoopte dat Agra meer was. Al wist ik dat het niet zo was.

Zo ben ik na 2 nachten Delhi (Ik had er 1 willen blijven maar de trein zat al vol dus ik kon alleen de volgende dag) met de trein naar Agra gegaan. Ik liet die gore stad achter mij. Het uitzicht dat ik had vanuit de trein was helemaal troosteloos. Niet een groen boompje heb ik gezien. Wat ik wel heb gezien, waren allemaal schijtende mensen. Overal. Ik denk dat er meer als 400 mensen langs het spoor hun ochtend drol aan het leggen waren. Zwerfhonden, zwervers. Alles wat elendig is was bijna te zien. Aangekomen in Agra was het niet gezelliger. Ook een stad met te veel mensen en te veel armoede. Mannen die mij in hun tuk tuk willen duwen, mannen die voor je neus lopen en niet uit de kant gaan. De honden zijn hier fatsoenlijker. Al moet ik zeggen dat ik mij nog geen moment vervelend heb gevoeld omdat ik een blonde vrouw ben. Af en toe een paar smak geluiden is het enige. Het vervelende is gewoon dat ik toerist ben. Ik denk niet dat het uitmaakt of je dan met meerdere ben, een man of een vrouw. Ik zoch een low budget hotel uit en had een koude douche. Maakt mij niet uit. In Azie had ik ook zovaak een koude douche. (het feit dat het daar 30 graden was, was ik denk ik vergeten) Och jongens, het was gewoon zo erg wennen. Zo alleen, zo'n idioot land. Ik ben in de avond naar de domino pizza gegaan om mijzelf op een pizza te trakteren. Dat is veilig zou je denken? Ik had een halve pizza op en had het gevoel dat ik zo vol zat. Ik nam de rest van de pizza mee in een doos en liep terug naar mijn flut hotel. Onderweg gooide ik mijn doos met halve pizza erin op straat ( dat doe je thuis toch ook niet??) Ik liep verder naar de stoplichten en toen ik achterom keek zaten er al 3 mannen rond mijn pizza doos heen. Triets. Ik ben op bed gaan liggen en ben ziek geworden. Zoals hier boven vermeld. Ik was echt bang. Hetis hier zowat onmogelijk om vrienden te maken en het volk besodemieterd je waar ze kunnen. Als ik hulp nodig had, had ik daar echt niet op hoeven rekenen. Ik heb niet gedouchd, In de nacht is het nog veel kouder en als ik douche duurt het 3 uur voor ik weer een beetje opgewarmd ben. Ik ben rond 2 uur in slaap gevallen denk ik.

De volgende dag ging het beter. Ik voelde mij lichtjes en mijn lichaam vertelde mij dat ik niks mocht eten, dus heb ik dat ook niet gedaan. Ik ben een beetje zwakjes naar de Taj mahal gegaan die best mooi was. Ik denk, als ik gezeldschap gehad had, dat ik hem mooier vond. Een leuk feit is wel dat ik nog een paar keer als fotomodel gespeeld heb. Ik denk dat nog geen 5% van de toeristen daar uit een westers land kwamen. Ik heb de hele dag na lopen denken. Is dit echt wat ik wil? Ik ben al zolang van huis, intussen ben ik 5 dagen in India en voel mij iedere dag meer klote. Ik verspil mijn geld en ben iedere avond blij als ik weer op bed lig. Ik denk dat ik maar naar huis toe ga. Intussen heb ik een planning gemaakt voor de aankomende 5 weken. Dat is nodig in India. Als ik jullie mijn planning laat zien en alle plannen die ik heb dan weet ik zeker dat ik jullie zo jaloers zou maken. het ziet er allemaal zo leuk uit. Als ik er naar kijk denk ik; pfffff moet ik dat nog allemaal doen?? Dat trek ik niet.

Intussen ben ik van Agra naar Juipur gereisd en morgen ga ik verder met de trein naar Pushkar. Juipur is een iets vriendelijkere stad. Er zijn iets minder mensen en iets minder rotzooi. Ik heb vandaag gewinkeld. Een winterjas gekocht voor het noorden, een hele goede. Gisteren zat ik samen met een stelletje in de trein en daar heb ik heel de dag mee opgetrokken. Ik vond het heel gezellig met hun. Ik heb in Jaipur dus best een goede tijd gehad. Ik ga het nog niet opgeven. Ik heb een duurder hotel genomen met een wamre douche en een comfortabele lobby. De laatste 2 dagen voel ik mij beter dan de eerste 5 dagen. Het geen dat ik in de wc leg, ziet er intussen beter uit maar ik sta nog steeds naar te kijken van; getverderrie! Ik kan niet zeggen dat ik er allemaal nog veel zin in heb maar ik heb in ieder geval wel weer een beetje moed. Ik ontmoet veel andere reizigers. In de trein enzo. Ik maak heel veel praatjes op een dag. Maar allemaal heel erg oppervlakkig. Ik denk dat ik moet accepteren dat ik alleen ben en dat ik dat ga blijven. Het is niet leuk maar het kan een zeer interesant deel van mijn reis worden. Het zal wel heel zwaar zijn. Dat weet ik zeker. Maar ik ga het gewoon proberen. Ik hoop dat ik het geestelijk aan kan. Lichamleijk valt nog maar te zien. Ik hoop natuurlijk dat jullie mij pas over 2 maanden weer zien maar mischien wordt het wel eerder.

Oo jongens, dit is echt de heftigste week tot nu toe. Ik heb zoveel mee gemaakt en ik lees het blog over en denk; ben ik niks vergeten? Ik weet zeker dat als ik straks in mijn kamer lig, ik denk; ooo dat moest ik nog vertellen, en dat en dat. Tja, het is een rot land. Ik ben zo blij dat ik Nederland geborden ben en als ik in India geboren had moeten worden, dan nog liever als een hond. Die hebben een beter leven. Ik ga nu mijn planning na leven en ik hoop dat ik hem binnenkort net zo leuk ga vinden als dat hij eruit ziet.

xxxx Jolien

owjaaa nog iets: Sim kaart kopen is onmogelijk. Ze willen mijn paspoort, creditcard, pasfoto, bewijs van hotel hebben. daar begin ik allemaal niet aan hoor. Sorry lieve vriendinnen die allemaal jarig zijn, ik kan niet bellen. Ik heb nu mijn Nederlandse simkaart in mijn telefoon zitten waar ik op bereikbaar ben.

Het einde van Zuid-Oost Azie

Voor ik mijn verhaal begin wil ik jullie uiteraard even een heel gelukkig nieuwjaar wensen. Ik weet dat niet iedereen een denderende jaarwisseling heeft gehad maar toch hoop ik dat iedereen heel erg veel van 2012 kan gaan genieten. Ik ben mijn jaar in ieder geval reuzachtig in gegaan dus mijn geluk voor 2012 zal wel op zijn.

Kerst was daarin tegen helemaal niks. Voor de eerste keer in mijn leven heb ik geen kerst gevierd. Rinkse was mijn beste vriendin en Marie was naar huis gegaan. We hebben ons prachtig aangekleed. Van Rinkse mocht ik een super sexy jurkje lenen waarin alles goed strak zat. Na een make up sessies van een paar uur zijn we gaan eten. Lekker bij de pizzaria met een glas wijn. Het is intussen 6 maanden geleden dat ik mijn laatste make up sessies had en ook 6 maanden gelden dat ik mijn laatste glas wijn gedronken heb. Het was een heerlijk kerst diner en Rinske trakteerde. Daarna zijn we maar weer bier gaan drinken op het strand in onze strake kerst jurken. Op het strand ontmoeten ik mijn oude vriend Danny uit Canada waarmee ik in het verleden ook een chillsessie heb gehad. Het was een gezellige avond maar niet bijzonder.

En toen was het kerst. Ik zweete mij kapot en ik had geen familie. Ik besloot niet aan kerst te doen. samen met Rinske ben ik op kerst terug naar Bangkok gegaan. Onze tocht begonmet de boot trip. Het is een gigantisch beroemde boottrip omdat hij nogal hard op het water slaat. Wij stonden met zijn tweeen op de pier te wachten tot we op de boot konden, intussen konden we bekijken wat er allemaal af kwam. Schikbarend gewoon! Vrouwen die aan het huilen waren, vrouwen die helemaal aan het shaken waren, de lekkere bruine kleur die de mensen hadden was helemaal uit hun gezicht getrokken. O ik was zo zenuwachtigvoor deze boot trip. Toen we eenmaal geseteld waren heb ik mijn ipod in mijn oren gestopt en heb een of andere vage meditaite muziek opgezet. 2 uur duurde de trip en volgens mij heb ik een uur liggen slapen! Ik weet het niet meer. Toen we aankwamen zag ik verschillende mensen zitten met plastic zakken met kost. Ik heb helemaal niks in de gaten gehad. Ik heb mijn ogen dicht gedaan en naar die meditatie muziek geluisterd. het was geweldig. Dat nummertje ga ik in de toekomst zeker nog een keer gebuiken. Uit eindelijk kwam ik om 1 uur snachts in Bangkok aan. Het was mijn meest eenzame kerst ooit.

Maar goed, ik klaag voor de rest abslouut niet hoor. Ik had een hardstikke lieve vriendin waarmee ik nog een week zou optrekken en oud en nieuw zou gaan vieren en ik ben al 6 maanden een van de vrijste vogels in de hele wereld. Tweede kerstdag stond in het teken van regelen. Ik ben naar de ambasade van India geweest, waar ik ook geen dag later aan had moeten komen en heb nog wat 'probleempjes' verholpen rondom mijn k*t vliegticket. Daarna ben ik met Rinkse aan het eind van de dag door gerezen naar een plaats 2uur rijden vanaf bangkok. Tja, het was niet heel bijzonder maar zoals aleerder vermeld, ik ben nogal verwend. Ondanks dat was het toch heel gezellig. We hebben een uitstapje gemaakt waarbij ik keihard gevallen ben. We liepen over de treinrails toen de trein aan kwam. We moesten rennen. Daar ging ik. Languit op mijn b. Maar de trein kwam eraan dus ik moest gelijk weer opstaan om door te rennen. Mijn hand en knie branden. Toen ik weer in de safe area was bleek dat ik flink aan het boede was, en ik heb werkelijk nooit pleisters bij mij. Het was allemaal best mooi. Ik heb vaak gedacht, dat als er wat met mij gebeurd ik er ook helemaal alleen voor sta. Dat is dus absoluut niet waar. Ik was het grote middelpunt. Iedereen kwam met jodium aan en pleisers. ik kreeg sterren voor mijn ogen en toen kwam er weer een gast met eenstoel aan rennen. Ja, het was maar een beetje bloed maar ik vond het ontroerend om te zien hoeveelhulp ik kreeg.

Na een paar dagen in de steden rnd bangkok gehangen te hebben zijn we 30 december weer terug gegaan naar de grote stad. Ik begin hem steeds meer te warderen. Het is zo groot maar wel heel leuk. Rinkse moest nog even shoppen voor dat ze naar huis ging en had afgesproken met iemand die ze in het vliegtuig had ontmoet en ook 2 weken hier was. Het was Bianca, een gescheide vrouw met 2 kinderen van 38. Ze zou ook met ons oud en nieuw vieren. Zo is het dus gegaan. we hebben 2 dagen gewinkeld in Bangkok en ik ben goed op weg om failliet te raken. De shopping malls zijn gigantisch maar niet zo heftig als in Maleisie hoor. Zo iets heb ik ook nooit meer gezien. Op ouderjaars middag ben ik samen met Rinkse naar de beroemde weekend markt geweest. Wat een mooie markt. Je had daar werkleijk alles. Riske heeft nog een nieuwe tas gekocht zodat ze alle spullen die ze kocht mee kon nemen naar Nederland en heeft mij overgehaald om een mooi jurkje te kopen voor de grote avond 2011-2012. Het was ook een prachtig jurkje hoor, en hij was 4 euro. Bianca heeft haar ag doorgebracht in spa's, haar nagels en haar make uplaten doen. het kan allemaal in Bangkok en je betaald er bijna niks voor.

En toen kwam de grote avond. Ik vind nieuwjaar altijd een beetje teleurstellend. Je wilt allemaal een goed feestje maar als je er dan op terug kijkt heb je het afgelopen jaar veel betere avonden gehad. Ken je het gevoel? Ik heb dat ongeveer 23 keer gehad. De 24 keer was totaal anders. Dit was echt een bruut feest. zonder meer mijn beste nieuwjaar ever. Ik kan het ook helemaal niet vertellen. Het is niet te beschijven hoe je, je voelt als je helemaal alleen, in het midden van de beroemde khao san road staat. 10000 andere mensen om je heen, terug denkt aan je geweldige 2011 en dan gaat aftellen om vervolgens met iedereen te knuffelen die om je heen staan. Dan weet je zeker dat 2012 mischien wel net zo bijonzder gaat worden als 2011. Na het nieuwe jaar ingegaan te zijn ging ik nog even dansen in de club. Ik zag er overingserg mooi uit. Ikhad mijn nieuwe jurk aan, Binca heeft mij prachtig in de make up gezet en mijn flut kapsel in aan het uitgroeien tot een prachitge kop met blonde haren (komt door de zon he, groeit het sneller en word het mooi blond). Ja, ik wil niet hoog dunkerdig zijn maar ik zag er veel mooier uit als alle dagen ervoor in mijn trip. Dan krijg je natuurlijk de beroemde openingszin van menig man. Happy New year!! Waar kom je vandaa? Nederland? O, Hoe felciterend ze elkaar daar? Met 3 zoenen?? O wat jammer, in mijn land doen we het met de tong. Zullen we? Te slap gewoon.Hetis er ook niet eentje maar werkelijk elke man zegt dat. Tegen iedere vrouw. Te slap gewoon. Maar goed het was een gezellig avond en Bianca en Rinkse was ik vrij snel kwijt. Mischien zijn hun wel in die orginele versier truc getrapt. hihi. Ik had intussen weer nieuwe vrienden en heb de eerste paar uur van het nieuwe jaar met het Argentijnse volk door gebracht en samen gedanst. De volgende dag heb ik nog een hapje met mijn argentijnse vrienden gegeten want Binanca en Rinkse zaten weer op het vliegtgui terug naar huis. Mischien moet ik mijn volgende reis maar naar Zuid Amerika plannen. Chili, Argentinie, Het zijn zulk bijzonder aardige mensen die ik vanuit die hoek ontmoet.

Maar goed, ook mijn Argentijnse vrienden zijn weer verder gaat reizen en ik ben weer alleen. Morgen vlieg ik naar India. Ik ben best zenuwachtig. Ik weet niet wat ik moet verwachten en ik weet niet of ik het leuk vind. Ik had nooit gedacht dat ik zo ver zou komen als waar ik nu ben. Ik ben heel benieuwd naar India en weet niet of het ook zo toeristisch is als zuid oost azie is. De mensen hier hebben mij ontiegelijk bang gemaakt voor het mannelijke volk waar ik mee in aanraking kom en voor alle lijken die ik op straat ga zien. Als ik het niks vind peer ik hem snel naar Nepal of ik ga naar huis. Als ik in mijn tas kijk zie ik jurkjes, rokjes en hempjes. Als ik op het weer van India kijk zie ik 12 graden. O jongens ik vind het zo spannend. Ik kan niet wachten tot het morgen ochtend is.

Zuid oost Azie heb ik dubbel ervaren. Ik had nooit verwacht dat het zo toeirstich was. Bijna alle plekken waar ik geweest ben is voor de 'reiziger' comfortabel. Zelfs de mensen met het meest lage IQ kunnen hier reizen omdat het zo simpel is. Zelfs de meest associale mensen zullen hier vrienden maken omdat er zoveel mensen zijn. Ik ben ook teleursgesteld door het type reiziger. Ik weet eigenlijk niet wat voor beeld ik bij een reiziger had voor ik vertrok maar het werkelijke beeld had ik niet. Het meeste volk gaat iedere avond uit, is iets te dik en iets te vies. Het is raar. Ondanks deze negatieviteit heb ik natuurlijk 3 prachtige maanden gehad. Ik heb heel veel bijnzdere mensen leren kennen, lieve mensen, mooie natuur, prachtige ervaringen waar ik met een glimlach op terug kijk en ik heb buiten gewoon veel geleerd over mij zelf. Ik heb echt af en toe in een dip gezeten maar ik heb nog nooit zo vaak de slappe lach gehad als in de afgelopen 3 maanden. In Kenya heb ik mezelf wel een stuk nuttiger gevoeld en was ik blijer met mijzelf omdat ik deed wat ik deed. Hier heb ik natuulijk helemaal geen klap uitgevoerd en dat vind ik best jammer. Iedere dag al mijn geld opmaken aan eten en drinken en meer niet. In ieder geval wil ik tegen iedereen van mijn leeftijd zeggen dat ze onmiddelijk hun koffertje moeten pakken en lekker naar hier op vakantie gaan want het is heerlijk en spot goedkoop!

Kerst op de bodem van de zee

5 volle dagen alleen zijn was buiten gewoon leerzaam. Ik kon relaxen, precies doen waar ik zelf zin in had, mijn boek uitlezen, helemaal mijn eigen baas zijn en het was vooral ontzettend saai. In die 5 dagen heb ik niet gelachen. Tegen wie of waarom zou je moeten lachen als je helemaal alleen bent? Ik heb naast een paar oppervlakkige woorden geen gezellig gesprek gevoerd. Eenzaam vind ik een iets te groot woord om het te noemen maar ik voelde mij wel behoorlijk alleen. Na mijn facebook een beetje door gespit te hebben ( thank god voor facebook waar je reisvrienden kan toevoegen) kwam ik er achter dat ik toch echt naar Ko Tao moest gaan. Dit is aan de andere kant van Thailand, in het oosten. Zo komt het, dat ik na 5 dagen alleen zijn, mijn boeltje maar weer gepakte heb, een enigzins teleurstellend west-thailand achter mij heb gelaten en naar Koa Tao ben gaan reizen.

Ik werd met een mini bus opgepikt van mijn ontzettend smerige reagge gueasthouse. Ik wil als tip geven aan iedere toekomstige reiziger; ga nooooit in een reagge gueasthouse slapen. Ik heb het nu al 3 keer gedaan omdat het toevallig maar zo uitkwam maar het is daar toch wel zo ontzettend goor. Van de gasten die dan bij de receptie een beetje liggen/hangen/roken en te lui zijn om je even te helpen als je bijvoorbeeld, een spin in je kamer hebt, de kraan niet werkt of het licht niet meer uit gaat. Gewoon niet doen. In het busje stapte ik in samen met een andere meisje uit Engeland. Ze ging ook naar Ko Tao. Ze was een echte engelse en haar naam was Emma. Ik denk dat de engelse mijn minst favoriete zijn, zo ook Emma. Ze was klein, iets te dik, had van die worsten vingers met lange nagels, een iets te korte broek aan en een hele grote dikke knot op het midden van haar hoofd. Ze rook ook een beetje vreemd. Ze was ook alleen en ik heb al zoveel geld uitgegeven aan slaap plekken dat delen toch makkelijker was. Stom van mij. Helemaal omdat ik een week daarvoor tegen mijzelf gezegd heb dat ik niet meer omga met mensen die ik niet leuk vind. Samen hebben we de nachtboot genomen en in de ochtend, om 6 uur kwamen we op het mooie eilandje aan.

Samen hebben we een bungelowtje genomen en Emma wou graag gaan slapen. Ze had geen oog dicht gedaan op de boot en was moe. Ik ben naar Ko Tao gekomen omdat ik gehoord heb dat Ko Tao beroemd is om het goedkope duiken. Ik wou dus graag mijn open water duik diploma halen. Er zijn hier meer als 40 winkels die duik programmas aanbieden. Ik ben dus rond gaan lopen om te kijken of ik iets kon vinden. Eerst heb ik even ontbeten en rond 10 uur kwam ik terecht bij Seashell divers. Het was een relaxte man die mij vertelde wat ik allemaal kreeg voor het geld dat ik betaalde. Op het bankje naast het winkeltje zat een meisje een dwarsligger te lezen (hele kleine boekjes die alleen nederlands zijn, zo weet je altijd gelijk dat iemand die dat leeat nederlands is) Ze zat gewoon te lezen. Intussen zat ik naar de man zijn propmotie vehaal te luisteren samen met een franse dame die ook geintereseerd was om haar diploma hier te halen. De kosten zijn 225 euro inclusief 4 overnachtingen in hun resourt. Samen zijn we naar de prachtige bungelows gaan kijken en besloten om ons allebei in te schijven. Emma lag intussen nog te slapen. Bij de inschijving kwam ik met de dwarsboek lezer aan de praat. Rinske, bijna 30, zakenvrouw en 2 weken in Thailand vanwege een krasactie waardoor je voor 300 euro naar bangkok kon vliegen. De franse dame was hilarisch. Ze zag er vrij saai uit, was advocaat, 32 jaar, was 1 maand op vakantie en haar naam was Marie. Haar karakter was prachtig. Ze had bruin haar maar van binnen leek ze als 2 druppels op Bridget Jones. We maakte een eet afspraak voor in de avond en ik ben weer terug gegaan naar Emma. De volgende dag zou ik aan mijn curces beginnen en vanaf dan mocht ik in het resourt slapen.

Emma vond mij kinderachtig. Your look like a girl from 15!! zei ze de hele tijd. Omdat ze mij iets te blij vond en overal een beetje te overdreven op in ging ofzo. Mij mnaakte het niet uit. Ik ging toch de volgende dag alleen slapen. Wel hebben we haar iedere avond mee genomen om te eten. Dat is wel gezellig voor haar maar mijn nieuwe vriendinnen waren ook geen fan van haar. Emma haakte vrijwel iedere avond om 8 uur af om te gaan slapen (raar want engelse zijn alleen maar dronken hier) en zo heb ik leuke avonden gehad met mijn mama's. 1 groot nadeel was, dat dit 2 goed geld verdiende dames zijn en er niet word gekeken naar goedkope restaurant. Ach, het is bijna kerst denk ik maar. Volgend jaar ga ik zuiniger doen. We zijn met zijn 3e een avond naar de Lady-Boy show geweest. Super! Het zijn kerels die hele shows op staan te geven in prachtige jurken en hoge hakken. Ik had het leuk met mijn 2 nieuwe vriendinnen die voor de verandering vakantie gangers waren.

Overdag was ik dus druk aan het leren. Ik heb de eerste dag 5 uur in een klaslokaal gezeten!! Ik kon mij totaal niet concentreren natuurlijk. Op dat moment besefte ik, dat ik nooit meer naar school zou kunnen gaan. Al helemaal geen HBO studie. De tweededag zijn we het zwembad ingegaan om te duiken. Ik was echt heel bang. Ik adem al 23 jaar alleen maar met mijn mond en longen, helemaal niks anders. Nu ineens moest ik een apperaat in mijn mond stoppen. Ja, ik was redelijk in paniek onder water. Gelukkig had ik een super duik leraar die al hardstikke vaak panische beginnerlingen had gehad. Het was een zeer bijzondere ervaring. Ademen onder warer. Ik vond het echt heel leuk en kon niet wachten op de volgende dag. Die dag gingen we namelijk voor het eerst de zee in. Overigens deed ik dit samen met een ander meisje uit Canada. We waren dus met zijn 3e incl de duik leraar.

De volgende dag had ik teorie examen. 50 vragen waarvan je er 12 fout mocht hebben. Heerlijk, wat ben ik toch slim want ik maakte er 14. Gezakt. Ik heb gehoord dat 98% slaagd dus mijn loser gehalte steeg onmiddelijk. Ik mocht de volgende dag her doen. Eerst gingen we de zee in. De eerste dag mochten we 10 meter diep. Ik zal je vertellen dat ik nooit echt interesse in duiken had. Het leek mij eigenlijk een beetje suf en saai. Dat heb ik helemaal verkeerd gedacht. Onder water is echt een hele andere wereld. Als je vanaf het strand naar de grote oceaan kijkt dan zie je alleen maar blauw maar wat daar allemaal in ligt is adem benemend. Prachtige vissen en koraal. Zo bijzonder. Ik had het alleen heel erg moeilijk om naar benee te gaan. Mijn oren deden zoveel pijn dat ik dacht dat ze gingen klappen. Na een hoop stress, pijn en frustratie heb ik ze toch kunnen openen en ik heb zo genoten onder water. Het is echt een heel andere wereld. Na onze 2 duiken ben ik met mijn leraar naar mijn fouten gaan kijken. Ik baalde ervan want ik moest die avond de hele avond gaan leren. Ik haat leren uit een boek. Hij vroeg mij na de correcties; en nu? Ik zei; morgen herkansen? Hij zei; of niet, ik vind het goed hoor, je bent gelsaagd. Chill van hem, echt een lieverd en ik had weer een last doe van mij af viel (niet dat ik echt lasten heb ofzo)

De volgende dag moest ik om 6 uur op voor mijn ochtend duik. We gingen 18 meter onder water. Weer een hoop tranen en pijn onder de zee spiegel omdat ik mijn oren niet open kreeg. Wanneer dan toch alles goed daat en je uiteindelijk om het gewenste hoogte zit kom je in een soort trance. Het is zo prachtig en mooi. Alle belletjes, dieren en planten. Toen ik naar boven kwam regende het kei hard. Het was super koud boven het water. Mijn buik zat volgens mij helemaal vol met lucht en mijn longen voelde niet fijn. Mijn oren deden ook pijn. Duiken is heel bijzonder en ik ben blij dat ik deze curces heb gehaald. Ik kan nu overal in de hele wereld duiken zonder dat ik begeleiding nodig heb. Ik zou alleen nooit iedere dag of iedere week duiken. Het is heel slecht voor je lichaam. Zo af en toe, mocht ik ooit nog eens op een mooi eilandje terecht komen, is het super.

Vanavond is het kerst avond en ik heb het gevoel niet. Ik mis de mensen van wie ik houd en wil gewoon met mijn winterjas op de fiets naar het cafe fietsen. Nee helaas, inplaats daarvan zit ik op een tropisch eiland met mijn 2 nieuwe mama's, heb net mijn duik diploma gehaald dus ik kan morgen de bodem van de zee bekijken als ik wil. Ik ga wel uit, want er staan overal kerstbomen en het word een gezellige avond vanavond maar ik ga toch niet echt aan kerst doen. De eerste keer in mijn leven en dat vind ik heel erg want kerst vind ik de twee mooiste dagen van het jaar. In plaats daarvan pak ik om 4 uur de boot terug naar Bangkok op kerst. Ik moet maandag in Bangkok zijn, want ik heb een hele hoop te regelen voor mijn India reis. Ik ga samen met Rinske. Marie vliegt vanavond naar Frankrijk en Emma heb ik al een paar dagen niet gezien. Voor de rest ben ik nog veel bekende hier tegen gekomen. Zelfs mensen die ik de eerste paar weken van mijn reis heb ontmoet. Ja, het is echt een hele rare kerst. Ik wil jullie allemaal een heel erg mooi weekend wensen, oma een prachtige verjaardag en wees blij dat je bij de mensen ben van wie je houd.

Heel veel kusjes en kerst groeten!!

Happy lonely birthday

Tja, ik heb Cambodja toch best heftig ervaren. Phom Phen was de eerste stad tijdens mijn trip waarin ik mij totaal niet prettig voelde om 's avonds over straat te lopen. Ook al wist je niet veel van hun ellende, 's avonds voelde je de ellende duidelijk hangen. Het was goed om er te zijn. Je kunt niet altijd rond lopen op nacht markten die voor de toeristen zijn ingericht natuurlijk. Na twee dagen besloten Eline en ik om onze reis voor te zetten naar Siem Riep met zijn beroemde Ankor temples.

Met Eline kan ik het prima vinden. Normaal ben ik vrij snel verveeld in mensen of heb ik weer zin in nieuwe gezichten maar dit keer niet. We hadden het super gezellig samen. Wat het afscheid dan ook weer moeilijk maakt. Maar dat afscheid liet nog even op zich wachten, We hadden een 3 daagse ticket geboekt. 3 dagen tempels kijken voor 40 doller. Ik was blij dat ik het gedaan had. Het was mischien was lang maar 1 dag was zeker te kort geweest. Prachtig!! Stond eerst de dom van Milaan boven aan mijn lijst van mooiste-bouw-werk-dat-ik-ooit-gezien-heb, nu word die hard van zijn troon afgegooid. De tempels van Ankor waren adembenemend. Ik ben zelfs zo gemotiveerd geweest om een keer om 5 uur in de ochtend uit mijn bed te komen om naar de zons opgang te kijken. Het hele stadje Siem Riep was ingericht voor de 1000 toeristen die er iedere dag zijn. avond markten, restaurants, winkeltjes. Ja, erg leuk allemaal. Helaas ook ontzettend veel bedelaars zonder armen en/of benen dankzij de landmijnen die de rode Kmher geplaats heeft. Ook zo veel kleine kinderen bij wie je boeken/kettings/rozen/whatever moet kopen. Om 3 uur snachts lopen ze nog over straat of staan ze te dansen voor de discotheken om hun produten beter te laten verkopen.

Eigenlijk viel het land qua schoonheid best tegen. Er waren heel erg weinig tempels omdat die allemaal vernield zijn. Binnen een week heb je een goede indruk van het land. Ik ben blij dat de Ankor tempels daar zijn, want voor de rest heeft een toerist daar vrij weinig te zoeken. Wij gingen weer pleiten met zijn tweeen. Er waren namelijk nog maar twee dagen dat ik 22 was en dan moest ik mijn verjaardag vieren. Afgezien van het feit dat ik ontzettend veel mensen tegen kom, is er eigenlijk geen nieuw member in de club van Eline en mij gekomen. Dus zijn we ook weer met zn 2e richting Thailand gegaan. Bangkok. Om daar mijn 23e verjaardag te vieren.

Bangkok was geweldig. In alle opzichten. De koning was 5 december jarig geweest, dus er hingen nog meer portretten van hem door de stad dan de eerste keer dat ik daar was. Het is een drukke maar zo relaxte stad. De taxi kost bijna niks en ze doen het nog eerlijk ook. Wij zijn naar de toeristen/backpakkers area gegaan om ons daar neer te planten. Lach wekkend gewoon, de mensen die daar rond hangen. sowiso is mijn aanzien naar de 'backpacker' niet zo heel hoog meer maar nu is hij helemaal verdwenen. De 'backpakker' moet namelijk aan spesiale eisen voldoen he. En voor deze types is alles te krijgen. Bangkok weet en heeft alles op het gebiedvan de laatse mode voor de backpakker. Overal kan je harembroeken kopen. Van de a-sexuele broeken tot op je knieen. Op elke straat hoek kan je dreadlocks zetten. Echt of nep? maakt niet uit. Op elke straat hoek kan je nieuwe muziek op je Ipod zetten. Alleen ipod, niks anders hoor. Ik heb in totaal wel 400000 verschillende shirts met 'toffe' teksten gezien. Tunnels voor in je oren zijn ook overal te koop. Leren tasjes zijn helemaal in, om mee te reizen en de feak Rayban zonnebril is een must have. Ja, ik ben helemaal op de hoogte van de laatse backpackers mode. Hoe meer je eruit ziet als een zwerver die zich al 7 dagen niet heeft gewassen, hoe beter. Het leukste was natuurlijk om al deze extreem linkse mensen om 12 uur in de middag straal bezopen aan de barretjes te zien zitten. Wat bier drinken is ook belangrijk he. Het belangrijkste.

Maar goed, ik was daar om mijn verjaardag te vieren. Op 12 december heb ik even mijn bankrekeing bekeken om te kijken of er genoeg geld op stond voor een nieuwe ipod (reizen zonder is verschikkelijk en zoals hier boven vermeld; een ipod is een must) Wat ik daar zag was geweldig. Er waren hele lieve mensen uit Nederland die wat op mijn rekening gestrot hebben. Tjee, dat is tof jongens. Ik voelde mij helemaal blij dat ik van die lieve thuis blijvers in Nederland heb en ben een nieuwe ipod gaan kopen. Prachtig verjaardags kado. Daarna heb ik nog even een nieuw verjaardags outfit gekocht en ik was klaar om mijn 22ste levensjaar af te sluiten. Het mooiste jaar dat ik tot dus ver gehad heb in mijn leven. In mijn Gueasthouse ontmoeten ik 2 jongens. Peter uit Nederland en Dean uit Zuid Afrika. Ze vonden het leuk om samen mijn verjaardag te vieren. Dus zo is het gegaan, samen met mijn ouwe, trouwe, vriendin Eline en mijn 2 beste nieuwe kerstversse vrienden zijn we op stap gegaan.

In bangkok kun je alles doen. Op 12 december zijn we een paar biertjes wezen drinken en toen werd ik 23. Om kwart over 12 begon een groep jongens te breakdancen op straat. Leuk begin van mijn verjaardag. Ze gaven een prachtige show (azieten slaan altijd in alles door, ook in breakdancen) en na een uur bewogen we ons voort naar de club. Het was een mooie club. grote ruimte voor de DJ, grote dansvloer en flink wat lasers. Ik had natuurlijk mijn prachtige openingszin om te zeggen dat ik Jarig was, waardoor ik erg populair was. Toen de club dicht ging was ik mijn 2 nieuwe beste vrienden kwijt en was ik alleen over met Eline. We wouden nog ergens anders naar toe maar dat was niet nodig. We stapte om half 4 in de nacht de straat op, om tegen dikke boxen aan te lopen en 100 man op straat te zien dansen. We hebben verder gedansd. Het was heerlijk om je verjaardag dansend met allemaal andere mensen in de straten van bangkok te vieren.

In de ochtend kreeg ik smsjes uit Nederland. Mama was ook jarig. 51 jaar. We hebben gebeld. Daarna ben ik met Eline naar het zwembad geweest om te herstellen. Ja mijn verjaardag was dubbel en swars geslaagd. Met mijn nieuwe ipod, een geweldig feest en zoveel lieve mensen uit Nederland die mijn niet vergeten. In de avond ging ik nog even skypen met de andere jarige job en met de rest van de familie. Onder weg kwam ik nog wat vrienden tegen die ik in Cambodja heb ontmoet. Van hun kreeg ik, heel lief, een verjaardagsbiertje en met hun heb ik deze onvergetelijke verjaardag afgesloten.

De volgende dag was het tijd voor was regel werk en het afscheid van Eline. Dat zit er toch een keer aan te komen. Ik wou naar zuid thailand en zij naar noord thailand. Mijn ervaring leert dat je zo weer nieuwe vrienden heb. Het was echt jammer om van haar afscheid te nemen maar het moest. Ook heb ik na zitten denken dat ik nu al enige tijd in Zuid-oost Azie ben en ik ben het een beetje beu. De landen zijn mischien wel anders, overal zien de mensen er hetzelfde uit, overal is het eten hetzelfde en overal hoor ik dezelfde top 40 muziek. Ik ben wel klaar voor nieuwe impulsen want die krijg ik niet echt meer. ( oo jongens ik ben echt zo stront verwend, dat ik het zelf vervelend vind worden) Daarom heb ik dat rare ticket dat ik ooit heb aan moeten schaffen in Dubai omgezet. Je weet wel,indie 3 dagen dat ik de hell gezien heb. 3 Januari vlieg ik naar Delhi-India. Ik ben best zenuwachtig. Mensen die daar zijn geweest vertel ik dat ik ook ga.Hun reactie is niet leuk. Eerst vragen ze; ga je alleen? wanneer ik dan ja zeg, kijken ze eerst naar mijn haar, dan naar mijn ogen, dan naar mijn bosten en verklaren mij helemaal voor gek. We zullen het beleven maar de zenuwen zijn flink aanwezig.

Op 14 december ben ik naar het zuiden gereden. Alleen. Ik wou naar Ko Phi Phi, had niks geboekt of ingelezen en zou aan de baai wel beslissen welk eiland ik ging nemen. Phi Phi was duidelijk veel te duur voor mij. Met deze feest dagen ligt dit ver buiten mijn budget. Daarom beslootik naar een andere prachtige plaats te gaan. Raitel. Maar zoals eerder vermeld, ik ben strond verwend en ik was niet onder de indruk. Ze beloofde mij witte stranden,blauwe wateren en goedkope bungelows en prachtige zon. Alleen de blauwe zee klopte. Het regende en ikhad geen vrienden. Ik huurde een duren bungelow en ben er 2 dagen vriendloos gebleven. Begrijp mij niet verkeerd, wanneer je 2 weken vakantie heb samen met de droom man/vrouw van je leven is het echt prachtig. Maar voor mij niet. Daarom ging ik na 2 nachten weer verder naar het volgende eiland. Ko Lanta. Weer regen. Dit eiland zat echter vol met families. Baby's, Opa's, Oma's. Noem maar op. Ze zitten er allemaal. en ik ook, nog steeds alleen. Volgens mij ben ik een beetje verdwaald. Ook hier zijn de prijzen duur. Ik zit echt helemaal verkeerd. Ik ga morgen toch maar even lezen en denk dat ik dan vertrek naar het oosten van Thailand. Volgens mij moet ik het daar vinden. Hier zit ik dus, in de regen, alleen. Een groot plus punt is dat ik morgen mijn aller eerst engelse boek uit ga lezen. Ik ben trots op mijzelf.

xxxxxx Vanuit een minder prachtig zuid thailand dan ik had verwacht.

ps. Nogmaals iedereen heel erg bedankt dat jullie aan mijn verjaardag hebben gedacht he!

Een weekje horror

Ik heb heerlijk gerelaxt in Mui ne. Ik had het ook leuk gevonden om en watersport te gaan doen maar ja, ik wil morgen nog niet naar huis, ik ben een krent, ik vond het gewoon veel te duur. Ik heb een goede tijd met mijn vrienden gehad. We hadden een scooter gehuurd, hebben de omgeving ondekt en een boete gekregen. Een boete! Waarom? Omdat niemand in bezit was van een vietnamees moter rijbewijs. We hadden allemaal ons eigen rijbewijs mee en ons internationale rijbewijs maar nee, dat was niet goed. Het moest een Vietnamees zijn. Engels konden ze niet. De K****e agenten. Het engie wat ze konden is een briefje ophouden waarom stond dat we 15 doller moesten betalen. Dan zit er niet veel anders op dan 15 doller betalen. Daarna mochten we zonder probleem verder rijden zonder rijbewijs.

Diego en Aurelie uit Chili waren een nacht eerder als ons vertrokken. Ik vertrok samen met mijn Nederlandse crew, gerepersant door 1 belg de dag daarna naar Hoi chi mihn city. Het is de officele naam. De mensen in het noorden noemen het ook Hoi chi mihn city. De naam heeft de stad gekregen na de val van Sagion op 30 april 1975. De mensen in het zuiden noemen de stad nog steeds met vol trots Saigon. Aangezien het feit dat ik Saigon veel cooler vind klinken als Hoi chi mihn city, noem ik het ook Saigon. (even een stukje geschiedenis van mij, er volgt meer)

Mijn chilieense vrienden hadden al een hotelletje geboekt voor Pim, Eline, Lien en mij dus we waren weer gezellig met zijn 6e. Saigon viel mij helaas zwaar tegen. Ik had een stad met een karakter verwacht. Leuke straten, mooie winkeletjes, grote parken. Helaas, het was een stad met gigantische wegen waar iedere dag miljoenen scooters overheen rijden. De stad bezit 7 miljoen inwonders en 10 miljoen moters. Gekkehuis. De stad heeft vrijwel geen bezienswaardigheden op een katolieke kerk na. Dat alles heb ik de eerste dag, tijdens een stadswandeling ondenkt. De tweede dag heb ik samen met Lien en Eline een dagtrip naar de 'tunnels' en naar het warmuseum geboekt.

De vietnamezen hebben een gigantisch tunnel netwerk onder de grond gebouwd tijdens de oorlog. Zo zouden de niet zichtbaar zijn voor de Amerikanen die vanuit de lucht naar ze zochten. Het tunnel netwerk is meer als 200km lang en nu word er grof geld verdiend aan al de toeristen die ook even in de tunnels moeten lopen. De dag was belachelijk toeristisch ingedeeld. Werkelijk alles was nagemaakt en niks was meer echt. Het hoogte punt was de tunnel met een diameter van 50 cm waar we doorheen mochten kruipen om te 'ervaren' hoe de vietnamezen onder de grond geleefd hadden tijdens de oorlog. Het meest irritante vond ik nog wel de schoten die je continu overal hoorde. Voor 2 doller kon je in de park namelijk 10 kogels kopen en met een AK47 op de schietbaan schieten om het echte oorlogs gevoel te krijgen. brrr

Niet veel an dus. Maar als je op vakantie ben ik Vietnam is het ook weer een beetje stom om zo'n belangrijk stukje geschiedenis over te slaan. Wij wouden nog meer leren dus onze trip ging verder in het War Museum. Ik heb er maar 1 woord voor: Verschikkelijk!! De gruwelijkste fotos waren er te zien. Wat de Amerikanen allemaal met de vietnamezen gedaan hebben zorgt ervoor dat je moet overgeven. Gelukkig liet het museum 2 kanten zien en heb ik bijna moeten huilen om die arme Amerikaanse jonge mannen die verplicht naar Vietnam moesten om te vechten en hoeveel mannen er nu nog steeds getraumatiseerd thuis op de bank zitten, of zelfmoord hebben gepleegd. Ook kregen we fotos te zien van de meest misvromde kinderen die op de dag van vandaag nog steeds gebrogen worden dankzij alle napalm bommen. Ja, het was een gezellig dagje.

Mijn vriendengroep ging allemaal andere kanten op. Op Eline na. Die wou naar Cambodja. Samen met haar ben ik de volgende dag met de boot de grens over gegaan. Dit hadden we via een organisatie geboekt dus we hadden nog wat dingen te bezoeken. Aan de grens hebben we overnacht in een drijvend hotel en we hebben een krokodillen farm bezocht (dat heb ik helemaal niet in de folder gelezen!) Ik heb dus $1,5 betaald om naar opgehoopte krokidillen te kijken die vervolgens worden opgegeten en tassen van worden gemaakt. De dag daarna zijn we Cambodja ingevaren. Een naar mijn idee prachttig land met een iets wat vervelende geschiedenis.

Kijk, Cambodja staat in mijn top 2 van landen die ik boeiend vind. Ik ben super nieuwsgierig naar de cultuur en weet wat voor horror het land heeft meegemaakt. Het leek mij prachtig om dit allemaal te kunnen zien. We kwamen aan toen het al donker was. Eline vind ik super. We hebben samen een kamertje genomen en zijn vrij vroeg naar bed gegaan omdat we behoorlijk moe waren. De volgende dag hadden we een programma. De beroemde Killing Fields bezoeken en daarna nog even het museum er achter plakken. Ik zou hier hele verhalen kunnen typen over de geschiedenis van Cambodja maar dat in niet de intensie van mijn blog, het is veel tekst, en het verveeld de mensen die wel weten wat er met het land gebeurd is. Daarnaast schaam ik mij dood dat wij nog nooit in de geschienisles over dit land gepraat hebben (is het te ver weg ofzo) en vind ik het ook enigzins beschamend, als je als lezer geen idee heb waar ik over praat. Ik wil dan als tip geven om op google te gaan zoeken naar woorden als Pol Pot en rode khmer. Of als je jezelf verveeld bekijk dan een filmpje zoals The Killing Fields.

Dit land is door een drama gegaan tussen 1975 en 1979. Totaal nog niet lang gelden dus. Ik loop over straat en denk bij iedere Cambodjaan die ik zie; wat zou hij mee gemaakt hebben? Wie zou hij allemaal verloren hebben? Het straatbeeld in Pom Phem is raar. De mensen zien er vrolijk uit, je ziet dat alles bloeid maar je ziet ook zoveel elende. Samen met Eline en nog twee andere meisjes zijn we dus naar de Killing Fields gegaan. Dit is het grootste massa graf in Cambodja. Er zijn nog honderden andere maar dit is dan de grootste. Ik voelde mij enigzins beschaamd toen een kerel van ongeveer 30 jaar ons in zijn tuktuk naar zijn geschiendnis bracht. Ik schaamde mij, dat ik als toerist naar de ellende van dit land ging zitten kijken. De killing fields waren heftig. 3 op de 8 mensen zijn vermoord in de 4 jaar tijd dat Pol Pot aan de macht was. Iedereen die er ook maar enigzins slim uitzag werd vermoord. Zachte handen? vermoorden. Bril? Vermoorden. Onbegrijpelijk. Het meest verschikkelijke wat ik zag die dag was de Killing boom. Hier tegen werden de babys kapot geslagen. Toch was het raar. De zon scheen, het was ontzettend stil, het gras was mooi groen en ik zag honderde vilnders. Nog nooit in mijn leven heb ik zoveel vlinders bij elkaar gezien. En ze waren allemaal zo mooi. Allemaal vlogen ze boven de massagraven waar 1000de mensen onder liggen. Iedere maand komen er nog wel stukken kleren of botten naar boven door de regen..

Nadat ik aardig in de rouwstemming zat zijn we doorgegaan naar het museum. Ik schok mij kapot toen we daar aankwamen. Dit was geen mooi museum dit leek wel op een martelhuis. Het waren gigantische grijzen, lelijke, vuile gebouwen. Na binnenkomst bleek het ook een martelhuis museum geweest te zijn. Oke, gezellig. Ik heb de meest gruwlijke fotos gezien. In Europa heb ik het idee dat ze echt rottige dingen niet gepast vinden om te laten zien. Hier niet. Hier zag je van alles op de fotos. Ik kreeg hoofdpijn en ben halve wege het museum maar gestopt en ben buiten op een bankje in het zonnejte gaan zitten met het uitzicht op de martelhuizen. Toen we door onze tuktuk man weer terug naar het hotel gebracht werden moesten we stoppen. Een van de meisjes hield het niet meer en heeft midden op de drukke straat staan overgeven.

Intussen is het avond en heb ik met Eline een heerlijk hapje gegeten in een redelijk duur restaurant. We moesten de dag even verwerken. De rede waarom het restaurant zo duur was is prachtig. Het word onder begeleiding, gerund door kinderen/jong volwassen die op straat leven. Een super mooi project. Zoiets zou ik ook wel willen opzetten. Voor de rest zit Pom phen behoorlijk vol met hoeren en zwervers. Heel veel hoeren trouwens. Zoveel heb ik er tergelijk nog niet gezien. Tussen de zwervers zitten helaas ook heel veel kinderen die continu bij mij bedelen. Ik trek dat niet hoor. Het is een eng land. Cambodja. Ik vind het zo teleurstellend dat het ook zo'n onbekend land is in Nederland. Gelukkig heeft Cambodja ook nog de beroemde Ankor Wat ( jeweetwel, van de Tomb Raider spelletjes) die ik de aankomede dagen ga bezoeken. Ben benieuwd hoeveel zwerf kinderen ik daar aan zou treffen.

De kwelling van de geest

Toen ik de grens overging van Laos naar Vietnam heb ik mijn nieuwe vriendengroep ontmoet. In eerste instantie vond ik ze niet leuk. Ik heb mijn best gedaan om ze wel leuk te vinden. Het is mij gelukt. De twee fransen waren absoluut mijn favorieten maar die zijn vrij snel weer weg gegaan. Toen was ik alleen met mijn zogenaamde vrienden. Eigenlijk zat ik vanaf het moment dat ik Vietnam binnen kwam niet lekker in mijn vel. Voor een zeer onverklaarbare reden. Was het heimwee naar huis? Was het, het land dat mij niet aansprak? Was ik reismoe? Ik wist totaal niet wat er aan de hand was maar ik had het zo moeilijk met iets onverklaarbaars. Ik kon nergens echt van genieten.

Ik was gestrand in de plaats die Hue heette samen met mijn 3 vrienden. Samen hadden we ook weer heel veel andere vrienden die voornamelijk uit engelse mensen bestond. Met een grote groep hebben we een dagje in Hue gechild en zouden de volgende dag met zijn alle door gaan naar Hoi an. Hoi an is een shop whahala. Hier kun je pakken op maat laten maken. Prachtige jurken, trouw jurken en het kost allemaal bijna niks. Een paar uur voor vertrek zat ik een beetje sipjes voor mij uit te staren vanuit mijn hostel naar de straat. Het regende. Ik dacht dat ik mischien moest stoppen met reizen. Mischien moet ik mijzelf een paar weken op een plek neer zetten en daar chillen. Ik ren zo hard van de ene plek naar de andere plek om de hele wereld te ondekken maar mischien is dat wel helemaal niet de goede manier. Omdat ik in een grote groep zat verloor ik mijn zelf inisatief. Ik ondernam geen dingen zelf meer en huppelde achter de menigte aan. pfff. Toen werd ik wakker gemaakt uit mijn dagdroom. Daar stond hij voor mijn neus. Heeeey Jolien!!! Wat doe jij hier, wat leuk dat ik jou hier zie. Het was Pim. Ik was blij om Pim te zien. Pim was mijn beste vriend in Laos samen met Jessica. We hebben elkaar geknuffeld en hij vertelde dat Jessica en hij allebei een andere weg genomen hadden. Hij was weer alleen. Ik heb met hem afgesproken om hem weer te ontmoeten in Hoi an. Want mijn bus kwam er net aan waar ik met mijn engelde vriendengroep in moest stappen.

Ik heb geen kleren nodig. Mijn tas is al veel te zwaar met kleren. Hoi an is dan een levensgevaarlijke plek om je te bevinden. Overal zijn winkels waar ze kleding voor je maken en overal word je naar binnen getrokken door de vietnamezen. Ik had de kracht om tegen iedereen nee te zeggen terwijl de vrienden rond mij heen verder gingen reizen met de gala jurken die ze op maat lieten maken en de verschillende maatpakken die maar 45 dollar waren. Langzaam zag ik hun tassen dikker en dikker worden. We gingen natuurlijk ook weer uit. Ik was zo in de war. Ik kan het niet beschijven omdat ik zelf totaal geen idee wat er aan de hand was. Ik zei tegen mijzelf; mischien is het de vier en een halve maand dip. Dat het een fase is van mijn reis waar ik door moet komen. De engelse werden langzaam weer dronken. Vergeet niet dat ik Kenia nooit vergeet. Iedere dag denk ik aan het land. Aan de mensen. Ieder avond moet ik weer naar alle die reizigers kijken die met al hun spaargeld op reis gaan om antwoorden in hun leven te krijgen en drinken iedere avond hun spaargeld op. In de tussentijd heb je die lieve Kenianen waarvan deze bier drinkende mensen heel wat kunnen leren. Maar dat weten ze niet... Het was frustrerend. Ik had langzaam (veel te langzaam) in de gaten dat ik totaal niet bij deze mensen pas maar weetje, het is een grote groep, het is veilig om je in een grote groep te bevinden. In die avond waarin we weer uitgingen zat ik met 3 engelse te praten over een heel erg saai onderwerp wat hun heel erg grappig vond. Ik zat er bij en ik lachte. Ik betrapte mijzelf erop dat ik zo verschikkelijk nep aan het lachen was. Ik zat daar maar een beetje toneel te spelen. Toen besefte ik dat ik de groep moest verlaten omdat ik niet van neppe mensen houd en ik was zelf een nepperd aan het worden.

De volgende dag kwam Pim. Ik was blij met zijn gezeldschap. Ik heb uren tegen hem aan zitten zeiken en mijn beklacht zitten doen. Pim is een nederlander en heeft dezelfde karakter eigenschappen als ik dus hij kon mij heel goed begrijpen en heeft er voor gezorgd dat ik weer een redelijk leuke dag had. Al had ik weinig inisatief om echt iets leuks te gaan doen. Ik vertelde Pim dat ik het zeer onfatsoenlijk vond van mijzelf om mijn engelse vrienden zonder iets te zeggen achter te laten en dat ik vond dat we in de avond nog wel even iets met ze moesten drinken. Samen liepen we door de prachtige straatjes van Hoi an waarvan ik totaal niet genoot. Toen is het toch een vietnamees gelukt om ons haar winkel binnen te trekken en ben ik overgehaald om een bikini te kopen. Ik had er toch een nodig dus het was een goede inverstering die op de hand gemaakt was.

Tussendoor ben ik nog 2 dagen naar Nha Trang geweest, een zeer onboeiende en niet inspirerede plek met een lange kust met strand en een gigantische boulevard. Heerlijke plek om je boek uit te lezen op het strand. Het feit dat het 2 volle dagen hagelde was wel een beetje jammer. Het feit dat mijn ipod op de slaapzaal is gejat is helemaal teleurstellend. Reizen zonder muziek is behoorlijk stil.

Daarna ben ik naar Mui ne gegaan. Zonder Pim. Die moest ergens anders heen. Hij ging samen met Diego en Aurelie uit Chili, een stelletje die we de avond daarvoor ontmoet hadden. Ik ben alleen vertrokken. De bustocht was een geestelijke kwelling. Ik zou zo graag met mama en papa lekker even op de rode bank willen kletsen. Maar ik weet dat ik na 7 dagen dat ook weer beu ben. Daarnaast ben nog lang niet klaar om naar huis te gaan. Ik heb nog zoveel landen te bezoeken, zoveel dingen te leren, zoveel dingen die ik nog wil doen. Ik ben er nog niet klaar voor, mijn reis is nog niet klaar.

Na een paar uur kwam ik Mui ne binnen rijden. De zon scheen zo har. Dat had ik al 5 dagen niet meer gezien. Naast mij zat Eline uit Amsterdam samen met Lien uit Gent. Mui ne is ook een strant plaats waar de favorieten bezigheden kitesurfen, golfsurven en windsurfen zijn. Ik kwam daar in een sfeer terecht! Eline en Lien waren al twee weken vriendinnen en nodigde mij uit om een kamer te delen. Ik werd zo gelukkig door mijn omgeving. De golven zijn gigantisch, overzal zie je leuke surf winkels en schelpen winkels en leuke barretjes met surfboards als tafels. Om maar niet te praten over het andere geslacht dat over die stranden loopt. We gingen met zijn3e een drankje drinken toen ik mijn naam hoorde roepen. Pim, Diego en Aurelie waren intussen ook in Mui ne aangekomen en schoven bij onze tafel aan. Ik voelde mij intens gelukkig met deze mensen om mij heen, op deze plek in Vietnam.

Ik zit nu voor mijn derde dag in Mui ne. Ik ben verliefd op de plaats. Ik heb 5 geweldige vrienden die niet iedere avond bezopen naast de bar hoeven te liggen. Vandaag hebben we 3 moters gehuurd en gaan we de omgevind bekijken, iets wat ook geweldig moet zijn. Om mijn ipod ben ik lichtelijk in rouw maar ik weet dat het vervangbaar is. Ik werd mijn muziek toch wel een klein beetje beu. Ik hou van het volk vietnam. De meeste toeristen praten slecht over ze omdat ze zo direct zijn en aggresief je benaderen maar ik kan er om lachen. Zo ging ik een paar dagen geleden mijn was doen. De vrouw vroeg veel te veel geld naar mijn zin dus ben ik weg gelopen. Ze zei; hey come back. Ik luisterde niet en liep verder. Ze begon te scheeuwen. Come Back!!! Ik liep de hoek om en ze stond te krijsen dat ik terug moest komen. Ik ben niet gegaan maar ik heb me rot gelachen om haar pit. Ze hebben hier allemaal pit. Ze roepen naar je, scheeuwen naar je, maken grapjes met je. Het is raar want de 2 landen die mij het minst trokken voor ik kwam waren Vietnam en Kenia. Nu zijn het mijn favorieten landen.

Ik heb dus deze afgelopen weken heel veel geleerd. Het maakt niet uit of je in Nederland, Kenia of zuid oost Azie zit. Het gaat erom met welke mensen je zit. De plek maakt het niet, het zijn de mensen. Ik was blind en had totaal niet in de gaten (mischien stiekem in mijn hart wel maar wou ik het niet zien) dat ik met een de verkeerde mensen mijn reis vierde. Ik ben toch blij dat ik uit de groep gestapt ben, iets wat heel veel mensen in die groep niet doen omdat het zo 'wel veilig' is. Ik heb daarna gelijk mijn full moon party geanuleerd. Ik vond het super stom van mijzelf om zo snel en gestresst te gaan reizen om op 10 december op een feest te zijn voor een avond. Cambodia boeid mij super veel en het zou zonde zijn om zo'n boeiend land in 5 dagen te gaan doen omdat ik zo nodig op een party eiland moet zitten voor een avond. Ik heb dus totaal geen stress meer en doe het gewoon op mijn gemakje. Ik ga nu weer lekker terug naar het strand want daar liggen mijn vrienden op mij te wachten.

Tot de volgende email!! xxxxx een zeer bewuste en gelukkige Jolien

Het land van de gele ster

Laos was een prachtig land. Nog nooit heb ik zoveel toeristen bij elkaar gezien, iets wat ik van te voren niet had in kunnen denken. Overal rond mij heen waren ze. Buitenom dat was het land boeiend. De mensen eten alles. Honden, spinnen, eekhoorns. Ik heb het allemaal gezien. De natuur is indrukwekkend. Ik kan iedereen aanraden om er naar toe te gaan. Maar na twee en een halve week was het ook wel weer genoeg voor mij. Ik was klaar om verder te gaan.

Het dorpje waar ik gestrand was, was niet veel. Het was een klein gat dat sliep om 10 uur in de avond. Ik probeerde samen met Pim en Jessica een bus te krijgen maar die kwam soms niet en soms onregelmatig. Via een paar toeristen hadden we vernomen dat hij op zaterdag avond om 7 uur langs zou komen rijden. Wij zaten klaar op de stoeprand met onze tassen. Het wachten kon beginnen. Het werd 8 uur, 9 uur, 10 uur, 11 uur. Ik was helemaal kapot van frustratie. Om 12 uur heb ik boos mijn tas gepakt en geprobeerd een slaapplek te vinden. Iets wat een grote opgaven was omdat iedereen al sliep. Gelukkig werd er een wakker van ons gescheeuw. Ze gaf ons een bungelow en vroeg een dubbele prijs. Met zijn 3e mochten we in een twee persoonsbed liggen.Ik had het eigenlijk wel gehad met Loas. Hier hebben ze de zomgenamde laidback instelling. De bevalt mij niks. Ze helpen je nergesn mee omdat ze daar te lui voor zijn en doen geen enkele moeite voor je. Ik besloot de volgende dag terug naar Luang prebang te gaan om vanuit daar de bus naar Vietnam te nemen. 24 uur. Pim en Jessica wouden het op een andere manier proberen. We zouden elkaar in Hanoi, de hoofdstad wel weer ontmoeten.

Bij Vietnam stel ik mij veel voor. Ik stel mij een beschadigd land voor. Door de oorlog. Ik denk dat de mensen daar erg agresief zijn, uit de verhalen van andere reizigers en ik denk dat het er ontzettend druk is. In de bus er naar toe kreeg ik gezeldschap van een dikke Amerikaanse. Ik vond dat ze nogal lef had om Vietnam te bezoeken. hihi. Ze was verschikkelijk. Scheewde de hele bus continu bij elkaar om haar mening over dingen te geven en met haar kont zetten ze mij klem tussen haar en het raam. Daarnaast hadden we een ontzettend driftige buschaffeur die om de 30 seconde toeterde. Ik was gestresst. Ik keek met een agressie uit mijn ogen waardoor niemand met mij durfde te praten denk ik. Er was een vriendengroep en ook een roodharige franse dame die iets te veel sex uit straalde naar mijn zin. Bij de grens aangekomen moesten we 4 uur wachten tot we eindelijk door konden. Ik was kapot. Uiteindelijk kwamen wij om 11 uur in de avond Hanoi binnen. 30 uur hadden we er over gedaan. De roodharige viel in de smaak bij de vriendengroep die maar aan een ding dacht, ik heb ze alleen maar over sex en vrouwen horen praten die 30 uur. Je hebt altijd een sociale in de groep zitten. De gezelligerd. Deze had de ballen om mij ook mee te vragen om een biertje te drinken, ondanks de agressie die ik uitstraalde. Ik had er wel een verdiend dus ben mee gegaan.

We hadden dus de roodharige franse, de sociale engelsman, de knappe fransman, de artesieke mexiacaan-ameriaan en een gast uit decalefonia. Aan de roodharige irriteerde ik mij dood omdat die alleen maar hijgend zat te lachen en bijna van haar stoel afgleed. De mannen konden alleen maar rond kijken naar 'dingen' met borsten. Ach ja, ik had ook niks meer van Pim en Jessica gehoord dus ik zat opzich wel prima. De sosiale engelsman vroeg of ik hun mee naar Halong bay vergezelde de volgende dag. Dit ligt aan de kust en je kan daar een bootcruise doen. Ik was daar wel voor dus zo zijn we met mijn nieuwe enigzins aparte vriendengroep vertrokken naar Halong bay. Uiteraard werd er gestopt om met elk meisje een praatje te maken en een drankje te drinken. De meisjes waren verschikkelijk nep en gemeen. Ik vind ze totaal niet leuk. Vandaar dat mijn respect steeds meer ging groeien voor de franse sexgodin. Ze was een eenling. trok zich helemaal niks aan van al die gemene meisjes die achter haar rug over haar kletsen en deed lekker haar ding. We werden vriendinnen. We waren ook elkaars enige vriendinnen.

Goed, aangekomen in Halongbay hadden we weer veel nieuwe 'vrienden' gemaakt. Het was een ontzettend gezellig boel. We zaten in een cafe en er was een meisje dat een leuke club wist. Het was half 12 en er zou een klein sutlle busje ons op komen halen. We vertrokken met zijn alle naar de club. Met zijn 17e waren we. Dat heb ik geteld. O,o,o wat hadden we een lol en wat was het gezellig. Helemaal in ons nopjes kwamen we die club in. Jo als eerst. Ik zag alleen maar mannen. Ik werd gelijk beetgepakt een de dansvloer opgetrokken. Gelukkig werd ik gevolgd door de knappe fransman die mij gelijk er weer afrok. In dit soort situaties is het fijn om met mannelijk gezeldschap te zijn. Ik zette mijn tocht door naar de bar om een biertje te bestellen toen er een gevregt op de dansvloer uitbrak. De enige die ik zag uit de groep van 17 was de knappe fransman. Ik rende naar hem toe om achter hem te gaan staan. Ik bedoel, je bent wel in Vietnam he, je weet niet hoe het hier aan toegaat en ik dacht toch dat dit volk al vrij aggresief was. Toen zag ik uit het niets ineens de gast uit Calafoinia op ons af komen rennen en scheeuwen; He has a gun!! Ik zag de serveerters naar de wc rennen en hem op slot doen. Ik stond op de grond genageld. Mijn 2 vrienden ondernamen ook niet veel actie. Gelukkig werd de pistolen drager er zonder probleem uitgewerkt en werd de muziek weer aangezet en bracht de barman mijn biertje. Ik bedankt hem vriendelijk. We waren nog maar met zijn 6e. We Zijn snel naar buiten gegaan en waren alle 6 goed over de rode. Ik vond het bijzonder. We hadden allemaal verschillende leeftijden, verschillende achtergronden, verschillende dingen mee gemaakt maar toch waren we alle 6 helemaal van slag. De andere 11 mensen waren we kwijt.

We hebben lang naar ze gezocht maar ze niet gevonden. We besloten terug te gaan naar het eerste cafe want een sterk drankje hadden we dubbel en dwars verdiend. Wat ik even kwijt wil is,Voor ik aan mijn reis begon was ik heel erg slecht in afdingen. Maar ik vind het zooo bijzonder en leuk om te zien hoe ik verander. Ik ben knoeper hard hoor. Een tequilla was 85000 dong per stuk. Ik zag tegen de 5 mannen; Laten we het voor 50000 proberen. Nee Jolien, in een cafe kun je niet afdingen. Dat gaan we niet doen hoor. Dat is zo stom.Ik wou het toch graag even mededelen aan de barvrouw dat we de 6 tequilla namen voor 50000 per stuk. Prima! zei ze. Ik was zo trots op mijzelf, als ik terug dacht aan 4 maanden geleden. Toen ik daar zo'n dikke nerd is was. Mijn 5 vrienden waren ook blij met mij. Met zijn 6e hebben we 2 uur nazitten praten over het pistool dat wij gezien hadden en zijn toen naar bed gegaan.

De volgende dag gingen sliepen we een nacht op de boot. We hebben een beetje op het strant gehangen en op het dak teras van de boot. Ik had de hele dag al een beetje buikpijn. 'savonds zaten we met alle mensen op de boot en iedereen dronk gezellig biertjes en wijntjes en er moest uiteraard weer continu over vrouwen en sex gepraat worden. Mijn roodharige vriendin vond het heerlijk om met deze gesrpekken mee te doen. Ik had het niet naar mij zin en de pijn in mijn buik werd erger en erger. Het voelde het zelfde als toen ik in Kenia was. Alleen toen had ik allerlei bijverschijnselen en nu niet. Om half 8 savonds ben ik toch naar mijn hut gegaan om daar op bed te liggen met mijn handen om mijn buik. Ik begon over te geven. Maar ik weet zeker dat het niet mijn maag was en ook niet mijn darmen. Ik weet zeker dat het net als de vorige keer iets met mijn urine was. Ik snapte er niks was. Boven hoorde ik dat iedereen het gezellig had. Na nog een paar keer over gegeven te hebben ben ik in slaap gevallen. Ik moet weer snel naar het ziekenhuis dacht ik.

De volgende ochtend werd ik wakker met een prachtige zonsopgang in een prachtige natuur. De buikpijn was zo goed als was. We werden vandaag weer terug gebracht naar Hanoi. Daar hebben we met zijn 6e een dorm gedeeld, hebben ons klaar gemaakt om weer op stap te gaan en zijn lekker uitgeweest. de knappe fransman en de roodharige franse vertrokken de volgende dag. Hij naar huis, zij ging Australie onveilig maken. God, ik mis haar. We hebben een mooie avond gehad. De volgende dag gingen ze weg, de sociale engelsman, de artestieke mexicaan-amerikaan, de calafonia gast en ik gingen met zijn 4e naar Hue. Met de nachtbus zijn we gegaan. Intussen heb ik al een mooi beeld van Vietnam gekregen. De mensen hier zijn zo ontzettend trots dat ze uit Vietnam komen. Overal zie je vlaggen. De rode vlag met de gele ster. De gast uit Calafonia verteld iedereen dat hij uit Canada komt. Dan knikken de Vietnamezen tevreden. Canda is wel in orde voor hun. Iedereen vertelde mij dat de mensen in Vietnam zo onvriendelijk en aggrsief zijn maar ik mag het volkje wel. Je moet tenslote voor jezelf op komen. Op de straten rijden 1000000 brommers rond en iedereen toetert als een gek. Ik heb nog niet een moment volkome stilte gehoord. Ik heb het naar mijn zin met mijn 3 vrienden maar mis mijn 2 franse vrienden wel in de groep. Pim en Jessica ben ik echt kwijt. Ik probeer contact met ze te maken maar het lukt allemaal niet zo.

Voor de rest heb ik een piepklein beetje haast. Ik heb gereserveerd (gereseveerd??? Dat is plannen! klopt) voor een bungelow in zuid thailand. Als je niet reserveerd heb je namelijk niks op die dag en ik wil wel graag een slaap plek hebben. 10 december moet ik daar zijn. Full moon party waar ik heel graag bij wil zijn. Voor de tijd moet ik Cambodja ook nog gegaan hebben maar ik heb uit vele verhalen gehoord dat dit makkelijk in een week te doen is. Dit is alleen wel het land dat mij het meest boeid van allemaal. Daarna kan ik een paar weken op de stranden van Thailand gaan liggen. Mischien ga ik Noord Thailand ook wel doen maar dan heb ik het wel gehad met zuid-oost Azie.

Het kapotte lichaam

Voor ik aan deze reis begon was ik voor een ding bang. Dat ik geen contact met andere zou kunnnen maken, dat ik eenzaam zou worden, je kent het wel. Voor de rest was ik nergens bang voor. Alleen dat ik alleen zou zijn. Vandaag ben ik precies 4 maanden van huis weg en om heel eerlijk te zijn; ik heb mij nog nooit langer als een kwartier alleen gevoeld op mijn dag in Kuala Lumpur na dan.Soms wil ik zelfs graag even alleen zijn, net als deze week. Soms lukt het gewoon niet om alleen te zijn.

Ik was nog steeds met mijn vrienden Jessica en Pim. Intussen kende we elkaar al een week. We sliepen bij elkaar op de kamer en hadden het naar ons zin. Het begon mij te vervelen. Het ging mij kriebelen. Ik wou weg uit de sitiuatie waar ik in zat. Zoals ik al vertelde, is op elke plek waar je komt een overvloed aan toerisme. Iets wat heel confortabel is maar ook dat begon mij te irriteren. Daarom ben ik op maandag avond gaan 'winkelen'. Ik ben opzoek gegaan naar een excursie waarbij ik ergens moest overnachten en de natuur zou kunnen zien. Na een beetje shoppen kwam ik uit bij een groene excursiegroep die vanalles organiseerde. Ik koos ervoor om een trekking te gaan doen van 3 dagen en 2 nachten bij lokals slapen. Ik had hem geboekt omdat er al 4 andere mensen in die groep zaten. Lekker gezellig dacht ik. Dan hebben we een slaapkamer met verschillende bedden en een vuurtje in het midden. Volgens mij is dat het enige wat ik dacht. Ik had totaaal geen idee wat mij te wachten stond.

De volgende dag werd ik om 9 uur met een tuktuk opgehaald. De andere aanwezige: een guide, een assisent omdat dit zijn tweede keer was, een stel uit oosterijk die dokerter en proffesor waren, een man uit taiwan die politie agent was en een man uit belgie die advocaat was. Goed, het was weer eens wat anders. Met zijn 7e hebben we 2 uur in de tuktuk gezeten om vervolgens midden in de bergen gedropt te worden met eten voor de aankomende 3 dagen en ongeveer 25 liter water. Iedereen zag er mooi uit met bergschoenen en dure trek jassen. Ik stond in mijn hempje en mijn nikes aan. Iedereen had al trekkingen van te voren gedaan, ik was totaal groen. Maar ik had mezelf beloofd mij niet te laten kennen. Geen enkel moment zou ik als laatste van de groep lopen. Geen moment!

De eerste dag hebben we 5 uur gelopen. Het was zwaar. Het water guste van mijn hoofd, ik was kleddernat maar ik heb het gehaald. De natuur was prachtig. Geen aangelede wegen maar echt tussen door de struiken en kleine modderpaatjes lopen. om 4 uur kwamen we in ons eerste dorp aan dat bestond uit 25 bamboo huisjes. Wij hadden een kamertje waar we met zijn 7e naast elkaar op de grond konden slapen. O my god, dat had ik niet verwacht. Ik was er lichtelijk gepikeerd over omdat ik nog 2 wandel dagen voor de boeg had en mijn slaap goed kon gebruiken. De mensen in het dorp waren ook niet echt vriendelijk. Niemand zei iets en iedereen keek ons aan. Blijkbaar hebben deze mensen ongeveer om de 2 maanden een groep die komt slapen dus voor hun was het ook best bijzonder. Ik voelde mij zwaar ongemakkelijk. Helemaal toen ik mij even wou opfrissen en met de andere vrouwen mijzelf in de rivier ging staan wassen. Ik had een doek om mijn lijf en stond me flink te schobbben net als iedereeen, alleen had ik toeschouwers. Maar goed, ik ben Jolien, heb 3 maanden in een weeshuis gezeten en weet als geen ander hoe ik kinderen die niet zoveel hebben kan vermaken. Ik heb een fotoshoot gehouden en muziek met ze geluisterd. De kinderen voelde zich op hun gemak en de volwassenen begonnen het ook boeiend te vinden. Ik voelde mij ook meer op mijn gemak. Om 6 uur werd het donker. Pikdonker. Er werd een vuurtje gemaakt en we gingen rond het vuur zitten. Ik was moe, had zoveel nieuwe indrukken gezien dus ik denk dat ik het daarom dood normaal vond dat er een vrouw met een keiharde dode hond kwam aanlopen om die in het vuur te houden. Ik heb zitten kijken hoe ze de hond aan het roosteren waren totdat zijn huid los kwam. Heb ook wat fotos genomen. Toen gingen ze naar de rivier, waar ik mij heb staan wassen om de organen uit de hond te halen. Voorons was het genoeg n we gingen om 7 uur naar bed. We lagen daar. Ik gezellig tussen de oosterijks vrouw en de taiwaneese man in toen we 3 gruwlijk grote spinnen ondekte. Zo groot hebik ze nog nooit gezien.De eigenaresse van de hut haalde z weg. Die konden ze morgen lekker opeten. Naja, ik kan mij niet herinderen dat ik mijn hoofdkussen heb aangeraakt en heb 12 uur lang achter elkaar geslapen. Op naar een nieuwe trekdag.

Weer vol goede moed gingen we er tegen aan. Tot dat het om 10 uur begon te regenen. We hadden eenjungle tocht, Echt door de jungle. Iedereen haald zijn berschermer voor zijn rugzak te voorschijn en trok zijn regenpakken aan. Ik had maar een broek meegenomen! maar nogmaal, ik zou mij niet laten kennen. Na een uur was het niet meer mogelijk om normaal te lopen. De hele grond was blubberig en spek glad. We moesten naar benee omdat we hoog in de bergen zaten. Ik viel om de meter. Het was zo vermoeiend om je zo te concentreren om niet te vallen en als je dan toch valt dan kost dat zoveel enrgie. We hebben er 2 uur over gedaan om dat stuk naar benee te komen. Ik was drijf en drijf nat. Toen kwamen de rivieren. we moesten er 4 tot onze knieen over steken. na de eerste kwamen we er achter dat onze lichamen helemaal vol zaten met bloedzuigers. Na elke rivier namen we een pauze om de beesten van ons lichaam af te kijrgen. Na de tweede rivier spote de guide een bloedzuiger om mijn borst. Of hij die er af mocht halen? Ja nutuurlijk graag (weet je hoe moeilijk het is om die dingen er af te krijgen) ik trok mijn shirt omhoog en zat helemaal onder. De man uit taiwan had pijn aan zijn billen en die zat helemaal onder op zijn kont. Daar stonden we dan, ik in mijn bh met 2 guides de mijn bestaste en de taiwanees in zijn onderbroek te gillen van de pijn (mietje). Intussen was het regenen gestopt en zettte we onze verschikkelijke tocht voort. Na 8 uur kwamen we aan in het volgende drop. 80 huisjes. Het huis waar we in sliepen was groter. Midden in de kamer maakte ze vuur, dat was fijn want ik had het zo koud. Helaas toe ik mijn tas open deed zag ik dat alles nat was. Mijn pyjama, mijn vast, mijn lakenzak, mijn sokken. Ik had niks. Ik was kapot en moest vanacht weer op de grond gaan slapen. Ik heb de hele avond naast het vuur gezeten om alles te drogen. Het is engiszins gelukt. Om 8 uur ben ik weer meteen in slaap gevallen in mijn rook pyjama en rook lakenzak. Korps mariniers is hier werkelijk niks bij.

De laatste dag is makkelijk zij ons guide. We hebben een normale, aangelegde zand weg en we hoeven alleen maar naar benee te lopen. Chill! 4 uur lang. Weet je wel niet hoe dodelijk het voor je lichaam is om 4 uur lang naar benee te lopen? Toen we uit eindelijk terug in Luang prebang waren wat ik helemaal kapot. Nog nooit in de geschiednis van mijn spieren hebben ze zoveel pjn gehad. Mijn knieen en kuiten waren kapot door het naar benee lopen, ik zat onder de blauwe plekken van het vallen van de dag ervoor, mijn rug deed pijn van 2 dagen grond slapen en ik zat helemaal vol met rode plekjes van de bloedzuiger. En ik was zo gelukkig dat ik dit gedaan had!

Pim en Jessica liepen nog steeds rond in Luang prebang maar vertrokken de volgende dag. Ik wou graag nog een dagje blijven om te herstellen en mijn was te doen. Zo heb ik een heerlijke dag alleen gehad. Ik heb er zo van genoten. Tempels bezocht, lekker gechild, gegeten. Ik deed geen enkele moeite om in contact met andere te komen. Savonds ging ik bij de nachtmartk eten en naast mij stond een oude vrouw die mij vertelde hoe mooi ik eruit zag. Ik werd rood. Ik vroeg of ze samen wou eten. We hebben samen gegeten en ze vertelde mij dat ze Karen uit Hawai was en 70 jaar oud was. Ze was in haar eentje 6 weken aan het rondreizen. Ze was zo gek als een deur. Ik vertelde haar dat ik de volgende dag de boot naar Noung Kiew wou nemen en ze ging mee. Zo heb ik gisteren een 8 uur durige boottocht gehad samen met oma. Rond 4 uur kwamen we aan in eeen super schattig dropje waar ik Pim en Jessica weer ontmoet heb. Samen met hun en oma hebben we lekker gegeten en hebben we plannen gemaakt. Ik denk dat we zeker nog een week bij elkaar blijven. Intussen in mijn lichaam langzaam aan het hersellen. Als ik opsta voel ik mij nog steeds een oud wijf. Mijn spieren doen nog steeds pijn maar het gaat al beter. Je kan zeggen wat je wilt maar ik heb toch echt wel het echte Laos gezien.