Bier, Wiskey, Wiet

Zondag 30 oktober was het, toen ik in mijn eentje Laos binnen trad. Lichtelijk nerveus was ik om de grens over te gaan. Ik had geen dollers, geen pinpas en geen telefoon. Alleen Thai geld. Daarnaast zat ik in een bus met ongeveer 40 andere locals en was ook ligt gepikeerd of hun niet weg zouden rijden zonder mij. Gelukkig maakte ik mij druk om helemaal niks. Ik kon zonder problemen een Visum kopen en de buschaffeur hield mij goed in de gaten om mij niet uit het oog te verliezen. Eindelijk, ik was in mijn beloofde land.

Vienttiane is de hoofdstad van Laos en ligt 2 km boven de grens overgang. Laos is sinds 1990 open voor toerisme dus de culuur is nog erg sterk. Naast al deze mooigheid is Laos het land dat het zwaarst getroffen in door bombarnementen in de geschiedenis. Van alle landen uit de hele wereld. Jaarlijks sterven er nog heel veel mensen hier omdat ze op een nog niet ge-explodeerde bom gaan staan. Ook is dit een streng boedistisch land en werkelijk overal vind je tempels met goude daken en ze je oranje gewaden op straat lopen. Ik denk dat Laos in mijn top 3 staat van: landen die ik wil bezoeken en het meest interesse wekken. Ik was benieuwd.

Door Vientienne heb ik een beetje alleen rond gelopen en de sfeer geproefd. Het was een prachtige stad maar er liepen meer toeristen als locals rond. Dat vond ik ontzettend raar want dat had ik toch echt niet verwacht. Ondanks al die toeriste had Laos al een bijzonder plekje gekregen bij mij. Ik ben rond half 12 naar bed gegaan en naast mij sliep een meisje uit Engeland met de naam Jessica.

Jessica nodigde mij uit om de volgende dag met haar en haar vriend Mike te gaan fietsen door de stad. Jessica en Mike kende elkaar al 2 dagen dus dat was al een vrij hechte vriendschap (als je hier 2 dagen met iemand trekt is dat echt lang) Gelukkig paste ik makkelijk ertussen en hebben mooie tempels bezocht, lekker gegeten en zijn ook nog even naar het zwembad geweest. In de avond moesten we naar de stad want het was natuurlijk Halloween. Ontzettend gezellig maar ik kwam er achter dat Mike en Jessica wel echt hard waren, in feesten. We zijn tot een uur of 4 en ik was behoorlijk moe.

De volgende dag vertrokken we met zijn 3e naar Vieng Vang. Als je dit op google opzoekt zie je prachtige natuur. Het was er zo ontzettend mooi. Maar Vieng Vang is om een andere reden beroemd. Het zuipen. Je hebt hier een rivier (de beroemde Menkong) waar je in mee kan gaan door in een autoband te zitten. Langs de rivier hebben ze alleen van die zuipstallen geplaatst. De happing begind om 12 uur in de middag en het is de bedoeling dat je om 3 uur zo lam als ik weet niet wat bent. Naja goed, ik kwam om 8 uur in de avond met Mike en Jessica aan en wat konden we doen? Zuipen dan maar.Op alle menu kaarten stond achteringWiet kaarten en paddestoelen kaarten.Ook kon je in ieder restaurant Opium kopen en heb ik in de dagen dat ik er was geen toerist gezien. Tijdens onze kroegentocht ontmoeten 3 andere mensen waarvan Pim er een was. Pim kwam ook uit Nederland. Aangezien ik al 2 weken geen Nederlander had gezien en hij ook niet waren we door het dolle heen. Het was moelijk om met engels gezeldschap Nederlands te praten, dus praten we maar gewoon engels. Ik had dat nooit kunnen geloven. Dat ik ervoor zou kiezen om engels te praten omdat het makkelijker was als Nederlands. Het was een ontzettend geslaagde avond/nacht maar de volgende dag moesten we weer klaar staan om, om 12 uur te gaan; Tuben!

Ik had zoveel mooie dingen bij Laos verwacht. Ook andere toeristen.Van die mensen met harembroeken aan en ongewassen haren of baarden. Maar ik had never gedacht dat ik midden in de bergen tussen een soort van O,O cherso volk terecht zou komen. Ik had veel vrienden dus ik vond het wel gezellig maar sommige mensen blijven hier 2 weken. Sorry hoor, maar dan weet ik echt niet wat je eigenlijk in Laos aan het doen bent. De mensen waren zo ontzettend ordinair. Ik heb het 3 dagen en avonden vol gehouden toen ik voelde dat ik mijn lichaam goed aan het vergiftige was. Een emmertje wiskey-cola was 1 euro en een biertje 1,50. Ik besloot om naar Luang Prebang te gaan. Zoals Walter en Marleen zeggen; het meest romantiche stadje ter wereld. Pim de nederlander en Jesscia, die liefde engelse die ik ken gingen mee. Mike was iedere avond helemaal weg en bleef daar ook hangen omdat hij het tuben zo geweldig vond.

Luang Prebang was prachtig. Zo mooi en zo schattig. Het is het zeker waard om even op google te bekijken. Tot nu toe gaan Pim en Jessica nog steeds iedere avond uit. Ik ga niet meer mee. Ik vind het leuk om af en toe een laten avond te maken maar om mij overdag klote te voelen omdat ik mezelf iedere avond met bier moet gooien omdat ik het dan gezelliger heb vind ik niet nodig. Gevolg is dus dat ik alleen naar bed ga en alleen opsta. Das niet handig als je een kamer met zn 3e deelt en maar 1 sleutel heb. Ik heb het allemaal wel een beetje gehad met 'gezellig' doen. Ik ga kijken of ik morgen met een trekking mee kan gaan. Dan ga je met een groep de natuur in en slaap daar dan een nachtje. Ik moet even naar de prijs kijken. Ik weet ook niet zeker of ik het doe maar tot nu toe heb ik alleen nog maar ordinair drinkende toeristen gezien. Ik wil nu wel het echte Laos proeven. Het land is prachtig en zeer boeied, ik moet hel alleen nog even vinden.

In het hol van de leeuw

Het ging allemaal verschikkelijk. Ik probeerde zo erg mijn best te doen om er het beste van te maken maar het lukte gewoon echt niet. Mijn vorige verhaal probeerde ik een beetje positief te schijven (is ook niet leuk voor jullie om alle negatieve tijd te lezen) maar eigenlijk was ik helemaal niet postief. Maleisie zit vol met moslims. Ik heb niks tegen moslims maar hun cultuur spreekt mij gewoon niet zo aan. Daarnaast heeft Maleisie prachtige regenwouden die het land masaal aan het kappen is (goed gedaan Elke) In Borneo heb ik minstens 10 shopping malls gezien, zo groot heb je ze in de States niet. Buitenom dat ik geen klik met het land kon vinden had ik ook zoveel pech. pinpas verloren, laptop kwijt, opladers weg, telefoon kapot, een buschafeur die ons om 1 uur snachts vergeet af te zetten waardoor we op een industrie terrein eindigen en het aller ergste; mijn camera die ik in een computer met een vierus gestopt heb. Gelvolg; Alle 600 fotos weg. Alles van Kenia. Ik was helemaal gestrest. Gelukkig maak ik met die goede mensen vrienden en had ik leuk contact met een fransman die alles 'even' voor mij terug gehaald heeft. Hij is er 14 uur mee bezig geweest. De laatse2 dagen heb ik trouwens op gegeven om mijn best te doen en hebben we 2 dagendvds zitten kijken.

Op een dag, ik weet niet meer welke, zijn Dianne en ik terug naar Kuala Lumpur gevlogen. Dianne richting Australie en ik richting Laos. Iedereen raade mij af om over land door Thailand te gaan ivm de overstromingen. Ik dacht, ik ga naar Penang (2 uur onder de grens van Thailand) en probeer daar meer nieuws te krijgen. Zo hebben mijn nieuwe vriendin en ik weer afscheid genomen en heb ik de bus naar penang gepakt. Ik heb gebeden voor meer geluk. Mijn verstand was nog zo positief maar echt alles zat tegen. Via, via had ik de tip gekregen om naar het Reagge Gueasthouse te gaan. Dat was net open en hardstikke leuk. Ik liet mij met de taxi daar afzetten en zag werkelijk het meest vercrackte hotel ever. Het plafon was 2,50 hoog maar de muren 2 meter. Zo kon je gezellig alles met je buren delen. Onder mij was het reagge cafe met muziek en mijn muren zaten onder de schimmel. Oke, het geluk was duidelijk nog niet aanwezig. Mensen die mij een beetje kennen weten dat ik geen nee zei toen ik de kamer zag maar er ja tegen zei. Daar lag ik dan, Ik had al 4 keer het album van Bob Marley geluisterd. Vanaf nu heb ik een hekel aan die kerel. Hij staat op mijn Ipod maar ik luister hem nooit meer. Ik lag in het licht want de buren waren nog wakker. Ze hadden het gezellig. Dat hoorde ik. Op een moment hoorde ik echt een ranzige azietische kreun die steeds vaker en sneller werd herhaald. Ik was op van de stess. Helemaal stijf lag ik in mijn bed. Ik was zo gefrusteerd, ik denk dat ik die muur kapot had kunnen slaan. Om half 2 was het genoeg voor mij. Ik ben naar de overkant van de straat gelopen waar er nog een hostel open was. Het was er saai, niet leuk aangekleed met een hele lieve man en vooral heel stil. Die wou ik! Ik ben weer terug gegaan naar de Reaggeclub, heb mijn tas ingepakt en heb mijn sleutel ingeleverd. De lieve opa van mijn nieuwe hostel bracht mij naar mijn Dorm. Daar lag nog een andere kerel.

Die kerel was Dominque uit Oosterijk en hij was nog wakker. Hij was totaal de weg kwijt omdat hij niet wist of hij nu naar Thailand moest gaan of niet. Hij durfde niet. Na 10 minuten had ik in de gaten dat Dominque hefitge ADHD had want hij bleef maar ratelen. Ik vond het heerlijk, ik kon toch nog geen oog dicht doen. Ik was zielsgelukkig dat ik naar al zijn verhalen mocht luisteren. Gelukkig? Ja gelukkig! Het was terug, ik voelde het! Om half 5 vertelde ik hem dat ik nu weer wat rsutiger was en dat ik graag wou gaan slapen. Hij was blij dat ik naar hem luisterden en ik was blij dat hij tegen mij praten.

De volgende ochtend zijn we samen gaan ontbijten. Die gast was ontzettend druk maar heel erg aardig. Hij was free runner van beroep. Dat mag ook wel met zoveel engergie. Toen we terug naar onze kamer gingen hadden we een nieuw lid in de groep. Fransisco uit Mexico. Hij zag eruit als een mexicaan en hij gedroeg is zals een mexciaan. Hij stond langer voor de spiegel als ik. Dat is overins niet heel moeilijk maar toch. We hebben wat dagen met zijn 3e gechild. Niks bijzonder, vooral belachelijk veel gegeten en iedere dag deden we ons vaste wandelingentje. Toch was Dominque nog steeds in paniek over Thailand en hij trok mij daar aardig in mee. Iedereen raade af om er naar toe te gaan. Dominque had het over een oorlog die daar op komst kwam. Hij ging er over na denken om een ticket naar Hongkong te kopen (ik denk dat hij daar op dit moment nog steeds over na denkt). Fransisco zei tegen me, ik was er vorige week en het valt allemaal wel mee hoor. Dam! ik wist het niet meer. Verhalen vanuit de media, verhalen vanuit het thuisfront, verhalen van andere.

Ik ben even alleen op de kamer gaan liggen en begon te denken. Ik laat mij zo ontzettend veel beinvloeden door ander mans mening. Ik had als wens om dat tijdens deze trip dat niet meer te doen en zelf beslissingen te maken. Daarnaast heb ik totaal geen avontuur mee gemaakt in Maleisie en daar houd ik toch ook wel van. Wat voor avotnuur is het nu om een vliegticket naar Laos te kopen? Dat vind ik niet echt een defintie van reizen. Ik had mijn beslissing genomen. Trots op mijzelf omdat ik zelf die beslssing genomen had huppelede ik naar het bus station om voor de volgende dag een ticket te kopen en te kijken hoe ver ik zou komen in Thailand. Daar huppelde ik tegen iedere vrouws grote droom op. drie giganstiche mannen. Niet te breed ofzo, gewoon prachtig mooi. Alle 3 een stuk groter als ik. Wow! Weet jij mischien een leuk hostel hier in de buurt vroeg de een tegen mij. Ik hoorde mezelf stotteren dat ik in een prachtig hostel sliep en gaf hun de naam. Ze bedankte en liepen verder. Ik ben verder gegaan om mijn bus ticket te kopen.

Na mijn tocht ging ik terug naar het hostel en het was rond 5 uur. Binnen aan het tafeltje zaten de 3 gasten die ik naar mijn hostel gestuurd had. Ze dronken een biertje en nodigde mij ook uit. Het waren Ryan uit engeland die in Thailand woonde als duikleraar, Danny uit Canada die met skateborden zijn geld verdiend(ik weet niet hoe je dat kan doen maar oke) en Pete uit Australie die de wereld rondreist om met zijn vuur diabolos te spelen. Dam, goede genade mijn geluk is zeker terug. We zijn de stad in geweest. het was mijn laatste avond Maleisie, dus die kan je dan maar betergoed afluisten ook. Ik dacht dat ik op straat veel lastig werd gevallen, er komen geregeld mannen naar mij toe, die last hebben van zwaartekracht in hun ogen en helemaal vergeten dat ik ook nog een hoofd heb. Maar deze jongens hadden het echt zwaar! In mijn aantal weken dat ik in Azie was heb ik geen enkele hoer gezien maar nu kwamen ze uit alle hoeken en gaten. Ze waren overal en ze zijn erger dan mannen! Ze laten mannen niet doorlopen. Ze gaan ze betasten. Niet alleen op de borstkast. Verschikkelijk. Ik denk dat we er die nacht zeker 30 tegen zijn gekomen. Danny vertelde mij dat de ladyboys het gevaarlijkst zijn. Intussen weet hij dat, hij naar hun handen moet kijken. Ik was zwaar onder de indruk van deze hele vertoning met al die hoeren. Denk even 3 keer na voordat je als man naar Azie gaat. Het was een gezellige avond/nacht, Ik heb een kerst uitnoding gekregen, wat natuurlijk altijd fijn is om een back-up te hebben en ben naar mijn bed gegaan. Om 2 uur later weer op te staan want mijn bus ging om 7 uur naar Thailand.

Nu zal ik de aankomende dag wel helemaal alleen zijn dacht ik. Ik ging in de bus zitten en zetten mijn muziek op. Vlak voor de grens van Thailand stapte Josh uit de States in, a la basketbal speler formaat. We zaten naast elkaar. Ik weet niet hoor, maar god die dacht; Oke vanaf nu laat ik Jolien alleen nog maar met de mooiste mannen reizen want dat heeft ze wel verdiend na alles. Ha! Hij was hetzelfde van plan als ik en toen we tegen de avond op de eindbestemming aankwamen hebben we besloten om maar gelijk de bus door naar Bangkok te pakken. Dat was mogelijk namelijk. Echt raar, dat daar nu een oorlog gaat beginnen en dat wij daar zomaar naartoe mogen. Vanochtend heb ik afscheid van Josh genomen die op het zelfde eiland als mijn andere vrienden child en hij nodigde mij uit voor de kerst. (...) Naja,

Met een taxi ben ik naar het andere station in het hol van de leeuwtoe gereden zonder ook maar een plas te zien. Daar moest ik een uur wachten en dan zou ik zonder problemem met de bus naar het noorden kunnen gaan. Dat klopte. Dus bus vertrok keurig om 7 uur en alles was droog. Na 15 minuten kwamen we wel in het natte gedeelte. Het is echt niet zo nat dat je daar aan dood kan gaan hoor. De mensen hadden lol. Kinderen hadden boten zelf gemaakt en mannen zaten vanaf het viaduct te vissen. Mensen liepen op blote voeten door het water en iedereen zwaaide blij naar elkaar. Wij reden ook door het water. Dat ging langzaam. Ik denk dat het zo'n 70 cm hoog was. Toen we verder de stad uit reden zag ik wel veel dode koeien in het water liggen. En ik sweer het op mijn moeder, ook 2 krokodillen zwommen rond in de straten. hahaha. Ik was zo blij dat ik naar mijzelf heb geluisterd en dit heb mogen aanschouwen. Ik denk dat we er 2 uur over hebben gedaan om Bangkok uit te komen. Vanavond ben ik aangekomen in Khon Kean. Zomaar om even goed te slapen. Morgen moet ik nog 2 uurtje in de bus zitten en dan ben ik in Laos.

Thailand is prachtig. De mensen lachen allemaal naar elkaar als ze elkaar begroeten en ze lachen ook naar mij. Overal hangt de Koning. Op grote billbords langs de snelweg maar ook in bushokken. Op het geld staat hij met een camera omdat hij van fotografie houd. Het is best boeiend om deze man even te googlen. Volgens mij heeft hij het grootse vermogen in de wereld van alle konginshuizen. Voor de rest heb je hier ook de beroemde pingpongbalshows. Dat is het zeker waard om op google op te zoeken. Tip; het is geen pingpongbal wedstijd maar een echte show. hahahaha Iederen is intzettend hulpvaardig en het heeft alleen nog meer mee gezeten. Ik ben zo blij dat ik uit Maleisie ben.

ps. Ik probeer nog wat fotos online te zetten

De ontmoeting met de mens uit het oerwoud

Verder waar we gebleven waren; bij het strand. Het was de beste plek tot nu toe waar ik geweest ben in Maleisie. Toen we daar aan kwamen liepen we op een half dode strip, vol met souvenier winkels, restaurant, gueathouses, katten en geen enkel mens. We dachten sirieus dat Dianne en ik de enige twee waren. Het bleek laag seizoen te zijn. Ik noem het dead seson. We hadden dus een leuk blokhutje en ontmoeten daar Fabian de vriendelijke fransman die al 7 jaar niet meer in frankrijk geweest is, Molly de engelse die vorig jaar is gaan reizen in Australie en na twee weken haar verloofde heeft ontmoet. In december gaan ze trouwen. Layon uit Maleisie, die kanker heeft gehad en pas zijn dochter op facebook heeft gevonden die hij nog nooit gezien heeft. Allemaal ontzettend bijzondere mensen dus waar we heerlijk 3 dagen mee aan het strand gezeten hebben. Dat het dead seson was maakte niet zoveel uit. Aan 4 vrienden heb je genoeg toch?

In mijn reisboek staat dat mensen op dat strandplaatsje blijven hangen. Soms dagen, soms weken, soms jaren. Dianne en ik niet. Wij moesten weer verder. Naar Singapore. Een ontzettend, rijk en piepklein landje onder Maleisie. Met de bus gingen we er naar toe. Ik ben nog nooit over land een grens over gegaan waar je gestempeld moest worden. Ik kende deze ervaring helemaal niet maar het duurde totaal 2 uur voor we het checkpoint door waren. Ook bij dit 'landje' (je kan het bijna geen land meer noemen maar een stad) had ik mij beter voor kunnen bereiden. Het is gewoon nog te veel wennen om al die consumerende mensen rond mij heen te zien. Shopping malls op iedere straat hoek. 10 restaurants in iedere straat. Een gebouwen, zoveel. 4 baans wegen waar de mooiste en duurste auto's op reden. Mensen die voor je schieten, mensen die recht voor je neus stil gaan staan en je totaal niet zien staan. Ondanks dat vond ik het een prachtige stad. Als je van moderne kunst houd, is dit jou stad. Een heus arcitectisch hoogstandje. Ik zelf houd meer van de oude rotzooi maar ik kon dit erg waarderen. Het was schoon en keurig verzorgd. 2 dagen vond ik zelf lang genoeg maar ik vond het leuk dat ik even van deze stad heb mogen proeven.

Wat toen? Vliegtuigje geboekt naar Borneo. Dat gaat allemaal zo handig zegt iedereen. Vliegtuig vlucht via Airasia is heel erg goedkoop en makkelijk. Niemand verteld erbij dat je dit 2 weken van te voren met plannen, want een dag van te voren zijn de tickets wel heel duur. Dit hebben we dus al in Kuala Lumpur gepland. Ik baal daar van want ik vind het gewoon niet leuk om aan zulke stomme dingen vast te moeten zitten. Daarbij zie je niks als je vliegt (maarja, we moesten het water oversteken) en ik heb al genoeg elende gehad met vliegen dus ik vind het niet leuk. Goed, vanuit Singapore zouden we naar het vliegtuig gaan en geen enkel rekening mee gehouden dat dit toch wel een wereld stad is met files. We stonden dus in de file. Kapot van de zenuwen was ik (snap je al dat stomme gepland met een vliegtuig) 20:10 kwamen wij het vliegveld opgerend. Ons vliegtuig zou om 20:35 vertrekken. Helemaal over de zeik met schudden de benen vertelde het personeel ons dat we 2 uur vertraging hadden. Die anderline die los kwam was heerlijk! Om 23:15 kwamen we veilig op Borneo aan.

Borneo is het andere eiland dat bij Maleisie hoort. Je kan hier alleen komen met een vliegtuig. Samen met Sumatra is dit het enige eiland waar de orangutan nog in het wild leeft. De natuur moet buiten gewoon zijn. Nou laat mij dat allemaal maar eens even zien, dan kan ik er over keuren. De eerste dag zijn we dus naar het oerangutan center gegaan. Dit is een plekje in de jungle waar de dieren 'bij gevoed' worden. Iedere dag om 3 uur kan je dat bekijken. Oerangutan betekend in het Maleis: Mens uit het oerwoud. Het waren prachtige beesten. De grootste en de ouste was het indrukwekkendst. Het was een echte man. Overal hingen touwen waar de apen aan konden slingeren. Ik vond het eigenlijk allemaal een beetje nep. Die beesten zijn hardstikke slim. Natuurlijk weten die waar het eten elke middag te halen valt. Die komen uit alle hoeken en gaten. Het was allemaal een beetje te gemaakt waardoor het niet meer echt voelde of deze beesten echt in de jungle leefde. Overigns hebben ze natuurlijk wel een prachtige woonlplek en zijn zo vrij als een vogel en heb ik een echte ontmoeting met de mens uit het oerwoud kunnen mee maken. Iedereen blij.

Voor de rest nog wat heftige jungle wandelingen gemaakt. Als er onder de lezers, wandel liefhebbers zitten kan ik Maleisie echt aanraden. Het is mooier als Frankrijk in ieder geval. Nu zitten we in Sibu. Ik ben alleen. Dianne heeft een stukje kip gegeten dat niet zo goed gevallen is. Het alleleukste om te doen vind ik in de bus zitten. Je ziet de landschappen aan je voor bij flitsen. De stoelen zijn buiten gewoon luxe. Ik heb mijn muziek op. Ik droom over mijn toekomst, hoe ik die moet gaan realisiteren. Echt waar, je kan gewoon 8 uur achter elkaar dag dromen in zo'n bus. Dat heb ik nog nooit gedaan en daar geniet ik echt het allermeest van. Voor de rest is het dus Dead seson. Weinig andere mensen kom ik tegen. Iedereen zegt dat het in Thailand drukker is, dus bij deze mijn toekomst plan:

Zuid-Thailand. Dat is mijn droom. Mooie witte stranden, heftige feesten, vol toeristen. Ik weet alleen nog steeds niet wat ik met kerst moet doen. Daarom heb ik mijn beslissing gemaakt. 25 oktober vlieg ik terug naar Kuala Lumpur (moet je van te voren plannen he) Vanuit daar pak ik de trein naar Bangkok om maar gelijk door te rijden naar Laos. Ik denk dat ik mijn draai daar meer kan vinden aangezien de mensen daar niet zo verwend zijn. Tegen de tijd dat ik jarig ben en kerst begint wil ik weer terug naar Zuid-Thailand. Volgend verhaal is dus mischien in Thailand. Of in Laos. Of mischien wel ergens anders. Ik weet het niet.

ps. Weet je dat je voor 42 euro in de maand een heel lief kindje uit een van de weeshuizen van Blessed Generation kan adopteren. In December word Nyamira geopend en ze hebben nog heel hard sponsoren nodig . Gewoon een tip, jullie hebben toch heel veel geld

De onbekende vriendin

Intussen zit ik al weer 8 dagen in Azie. Het is ontiegelijk wennen. Dat is een ding dat ik je wel kan vertellen. De eerste dag heb ik werkelijk niks gedaan. Een beetje door de stad geslenterd, op het internet gezeten en vervelende mannen moeten weg sturen die zich aanboden om mee te gaan naar mijn hotel kamer. De tweede dag had ik meer hoop. Ik stond op met het idee om Kuala Lumpur te gaan bekijken. Weer slenterde ik door de stad, ik vond er niks aan. Het was een lelijke stad. Ik ben avond gaan eten (dat alleen eten gaat mij trouwens heel makelijk af) en was vooral ontzettend eenzaam. Weet je dat het heel erg lullig voelt, als je voor de aller eerste keer alleen op vakantie gaat en de eerste twee dagen bevalt het niet. Ik dacht dat mijn grote reis een flop zou worden. Om 8 uur ben ik terug naar mijn hostel gegaan en ben een boek gaan lezen. Bleeegh! Toen ik naar bed ging lag Pierre de fransman al in zijn bed te chillen. Ik ging naast hem zitten en vroeg hoe hij Kuala Lumpur ervaren had. Hij vertelde mij dat hij het een klote stad vond. Morgen vloog hij terug naar Frankrijk maar het was echt een domper van een afsluiter. Wat een geluk! Ik was niet alleen. Pierre vond het dus ook. Tevreden ben ik gaan slapen nadat ik er achter kwam dat ook mijn Ipod oplader gestolen was.

De volgende ochtend voelde ik mij anders. Vanaf nu komt het allemaal goed. Ik voelde het gewoon. Ik was blij. Kuala Lumpur was niet mijn stad maar vandaag zou ik mijn onbekende vriendin ophalen. Voordat ik naar Kenia ben gegaan heb ik een bericht op het internet gezed wie met mij de eerste dagen wil chillen dat ik in Azie ben. Ik wist toch niet hoeveel mensen ik tegen zou komen. Dianna uit Amsterdam had gereageerd en zo kwam het dat ik haar vrijdag ophaalde. Met een bordje stond ik te wachten tot de mensen uit Amsterdam de gate uitkwamen. Daar kwam Dianne. Groot maar niet zo groot als ik. Ze liep samen met een roodharig meisje dat zich voorstelde als Annemarie en ze hadden elkaar ontmoet bij de bagageband. Zo was ik de ene dag zo eenzaam, zo had ik de andere dag 2 nieuwe vriendinnen erbij. In de avond zijn we de stad in gegaan om te eten en een biertje te drinken (bier is ontzettend duur, wel 1,50 ofzo) We zijn andere mensen tegen gekomen en zo zat ik midden tussen allerlei reizigers.

Tot zondag heb ik in Kuala Lumpur gehangen. Dianne wou het natuurlijk ook even zien. Eindelijk kon ik toen die stink stad uit. Na een korte planning hebben we besloten om naar de thee plantages te gaan (Cameron Highlands) Annemarie, Dianne en ik. We kwamen daar in een goor groot hostel vol met europeanen. Iedereen zat daar op banken door elkaar heen te kletsen over hun reizen, waar ze in 2003, 2004 allemaal wel niet geweest waren, hoe lang ze nu al aan het reizen waren. Er was er een die tegen mij zei; Ik reis 5 jaar!! Zozo zei ik, vol bewondering. Ik vroeg meer aan haar en kwam er achter dat dit haar aller eerste maand was. Naja goed, zal wel. Iedereen was zijn verhalen aan het vertellen. Waar je absoluut niet naar toe moet gaan en waar wel. Intussen zat ik tussen al deze mensen kerst plannen te maken. Ik werd helemaal gestresst. Al deze reizigers bij elkaar waren echt heel A-relaxt. Daarnaast kon ik mijn draai ook nog niet helemaal vinden omdat ik een groot stuk van mijn hart en volgens mij ook van mijn hersenen 4000 km verderop heb laten liggen. Wanneer je uitgepraat was over het opscheppen van je reis ging je vertellen wat je thuis deed. Iedereen ging nu reizen want als ze kinderen zouden hebben ging dat niet meer. Of een vast baan. Ik werd ellenig bij het idee om aan een vaste baan of kinderen te moeten denken. Toen ik vertelde dat ik een nieuwe wereldverbeteraar ging worden, de opvolger van Nelson Mandela en Gandi moesten ze lachen. Dan begin je een nieuwe opleiding! zei een jongen heel lief bedoeld om mijn te redden. Ik kromp in elkaar en snap echt niet waarom al die mensen daar allemaal mee bezig zijn en niet gewoon aan het genieten zijn dat ze midden in de thee plantages zitten.

Na 2 dagen thee plantages, wandelingen, bier drinken met rare reizigers zijn Dianne en ik naar de jungle gegaan. Annemarie hebben we doei gezegd. Ik vind het heel fijn om met Dianne te reizen. Ze is lief, we kunnen lachen en ze is bescheiden, iets wat ik heel erg in haar kan waarderen. De Jungle (Taman Negara, is google zeker waard) was rustiger. We hebben samen een kamertje gedeeld midden in het tropisch regenwoud. Schitterend gewoon!! Als je wakker werd laggen de wolken om je heen en overal hoorde je vogels en incecten. We hebben gewandeld en ons kapot gezweten.De lekkerste Juice gedronken. Van watermeloen tot Lycee Juice. Langzaam maar beetje begon ik te genieten. Het plannen van mijn reis probeerde ik een beetje uit mijn hoofd te zetten. Kenia wil niet echt lukken. Alles word met dat land vergelijkt. De mensen, het eten, de muziek, zelfs het matras in mijn hotel vergelijk ik met het matras in Kenia.

Vanochtend zijn we weer uit de prachtige jungle vertokken. Met de bus, op naar de kust.(Cherating) Een piepklein plaatsje waar je goed kan surfen. Tussen November en April...Afijn maakt niet uit. Om half 5 in de avond komen we eraan en zien werkelijk geen enkele toerist. Het is hiet prachtig. Allemaal houte huisjes. We hebben met zijn tweeen een blokhutje gehuurd. Onze buurman is een blonde dude die gitaar speelt en een tattoo op zijn wang heeft, overal zijn schelpen winkels en volgens mij kan je hier heerlijk eten. Het is hier zo mooi en langzaam maar beetje ga ik leren van het moment te genieten. Dat lukt wel aardig toen ik net in de zee lag tussen al die palmen. Ik zat er al 3 weken lang op te wachten voor ik eindelijk in de zee mocht gaan liggen.

Maleisie is voor de rest een prachtig land. De natuur is bijzonder. Dat heb ik nog nooit in mijn leven gezien. Vele malen mooier als die in Kenia. De mensen zijn alleen lelijk. De kleur die ze hebben is mooi, beetje caramel achtig maar de mannen zijn dik en de vrouwen hebben het figuur a la plank. Daarnaast vind ik ze ook niet heel erg aardig en hun culuur spreekt mij niet erg aan. Ze zijn bij lange na niet zo stoer als de Kenianen maar houd je van de prachtige natuur, een schoon land en comfort dan is Maleisie echt prachtig!

ps. Ik vergeet het steeds te typen maar ik kan precies zijn hoe vaak mijn verhalen gelezen worden en vind het ontroerend om dat hoge getal te zien. Ik vind het leuk dat jullie het lezen en zo heb ik het idee dat ik niet helemaal alleen ben, omdat ik mijn verhalen zo mooi met jullie kan delen. Daarnaast vind ik de emails ook super. Ik heb alleen geen laptop meer dus een reactie komt erg laat.

De 3 dagen dat ik de Hell gezien heb

Het had ook nooit zolang goed kunnen gaan. Ik vond het zo bijzonder dat ik zoveel geluk heb gehad de afgelopen 3 maanden. Ik kon het niet voorstellen en zat er eigenlijk op te wachten dat het fout ging gaan. Maar zo ontzettend veel ongeluk in zo'm korte tijd had ik echt niet verwacht!

Eigelijk begon het al zondag. Toen ging ik met de jongens wandelen naar het mooiste plekje van Ruiru (heel erg lelijk) Ik was knal rood van de zon en dat is niet lekker als je de volgende dag het vliegtuig in moet. Toen we terug kwamen van onze 3 uur durige wandeling zag ik dat mijn geld en cocoalde weg was. Het was in totaal maar 8 euro maar de cocolade was caramel. Dat vond ik toch behoorlijk erg. Ik verdenk mama er van.

De volgende dag wou ik natuurlijk al mijn vrienden tot ziens zeggen maar dat ging niet want ik had geen beltegoed meer. Beltegoed kopen ging ook niet want mijn geld was gejat. Pinnen kon ook niet want het pin automaat was kapot. Ik kon dus mijn vrienden niet bellen, geen eten kopen, mijn overnachtignen niet betalen, mijn taxi niet. Al met al een hoop frustratie en organisatie. Gelukkig heb ik hulp gekregen en heb ij geld geleend van iemand maar mijn vrienden in malindi heb ik niet meer gebeld.

Oke, in de avond kwam Maxwell mij ophalen. Hij was de eerste man die ik zag toen ik hier aankwam en hij is ook de laatse. Pijnlijk dus. Hij heeft mij op het vliegveld gezet en heb daar gewacht tot 11 uur in de avond want toen vertok mijn vliegtuig naar Dubai. In het vliegtuig natuuurlijk weer een traantje gelaten toen ik mijn favorieten land kleiner en kleiner zag worden. Naast mij zat een ontzettend dikke, lelijke, onvriendelijke Azieaat die naar zweet rook. Toen we 10 minuten in de lucht zaten begon hij met snurken en dat heeft hij de 5 uur durende vlucht vol gehouden. Hij stonk nog meer uit zijn mond.

Oke, geen oog dicht gedaan die nacht en om half 6 stond ik op de straten van Dubai. De stad sliep nog maar het was er warm. Ik heb rond gewandeld. Mensen liepen langs mij heen zonder op te kijken, hoi te zeggen, of een praatje te maken. Ik ging ergens ontbijten maar de vrouw achter de kassa keek mij niet eens aan. De stad was een en al modern en iets van culuur was er niet. Iedereen liep hard (de Kenianen hebben mij echt moeten uitleggen hoe ik langzaam moest lopen, relaxt) Ik voelde mij heel eenzaam en alleen. De hitte kon ik niet aan en ik was erg moe. Ik heb een dag ticket metro gekocht en heb ik de metro gaan zitten. Die rijden boven de grond dus dat was wel leuk. Kon ik mooi even die lelijke stad bekijken.

Na een uur nog maar eens een broodje gegeten en even papa en mama gebeld. Toen ik had opgehangen kwam er een man naar mij toe die uit Belgie kwam. Hij hoorde mij praten dus vond het gezellig om een praatje te maken. Hij zat in dezelfde situati als ik en moest de hele dag op zijn vliegthuig wachten. Hij vond Dubai trouwens wel helemaal geweldig. In Dubai heb je een skihal(?!?) den dat wou hij graag vandaag gaan doen. Mischien vond ik het leuk om mee te gaan? Ik vertelde hem dat ik het erg duur vond en dat ik daar mijn geld niet aan uit wou geven. Waarop hij zij dat hij het heel graag zou willen maar het alleen niet zo zag zitten, hij was een zaken man (eentje die bisniss class vliegt) en bood aan om te trakteren. Ach ja, waarom ook niet, laten we dan maar gaan skieen in de woestijd. Zo ben ik samen met een 40 jarige man die op Jim Carry lijkt en zich ook zo gedraagd wezen skien. Het was onzettend gezellig en ik vergat dat ik moet was. Om 3 uur ging hij was om zijn vliegtuig te halen. Ik nog een beetje door Dubai geslenterd (niet buiten, je kan heel Dubai rond lopen in Aircondition, zodat je niet in de hitte hoeft te lopen) en daarna ging ik ook naar het vliegveld. Het is een lelijke stad maar wel heel leuk om een keertje te bezoeken als je in een sitiati zit zoals ik zat. Je komt er een keer en daarna nooit meer.

Vanaf dat moment begon alle ellende echt. Ik wou mij inchecken om naar Kuala Lumput te vliegen maar ik had geen goed ticket. Ik moet even terug gaan en een nieuw ticket kopen. Ik schok. Mijn hart begon sneller te kloppen en voor de eerste keer in 3 maanden wist ik ineens weer wat stress was. Ik ga jullie niet het hele verhaal vertellen over die tickets want het is ingewikkeld en erg saai. Het kwam er op neer dat ik een ticket Bangkok-Delhi voor 600 euro moest kopen. Ik begon spontaan te janken. Die vrouw kreeg medelijden met mij en ging volgens mij beter haar best doen. Uiteindelijk had ze er een voor 400 euro. Ik had niet heel erg veel keus maar ik had het geld niet op mijn rekening. Dan maar mijn creditcard gebruiken. Ik had dat kreng nog nooit in mijn leven gebruikt dus wist mijn pincode niet en die wou ze wel hebben. Intussen had ik nog ander half uur voor vertrek van het vliegtuig. Ik belde mama en papa die natuurlijk allebei aan het werk waren en mijn pincode ook niet wisten. Al het ongeluk wat ik op dat moment kon hebben had ik. Helemaal niks zat mee, ik moest op het internet wat dan ook niet werkte. Ik vroeg een man of ik zijn computer mocht gebruiken en dat ik in de stress zat. Hij vroeg waar ik vandaan kwam en uit beleefdheid vroeg ik waar hij vandaag kwam. Hij kwam uit Ruiru!!! Ik begon weer te janken. In ieder geval heeft deze man mij ter vergeefs proberen te helpen met werkelijk alles maar het ging niet. Uit eindelijk heb ik 2 minuten voor de check in ging sluiten een ticket kunnen kopen voor 400 euro. Ik zat in het vliegtuig.

In het vliegtuig een paar hazenslaapjes gedaan maar nog steeds niet echt. Weer zat ik te janken (ik heb nog niet een keer, niet in een vliegtuig gejankd deze reis) Papa en mama die dan zo lief gelijk van alles probeerde te regelen. Ik was helemaal over de rooie en oververmoeid. Eindelijk kwam ik vanochtend om 6 uur in Kuala Lumpur aan. Ik was zenuwachig om naar de immigraite dienst te gaan. Toen ik daar kwam werd er nisk gevraagd! Ze hoefde niks te zien! ik kreeg gelijk een papier in mijn paspoort. In eerte in stantie was ik natuurlijk hardstiikke blij, maar nu, hoe langer ik er over nadenk, hoe rader ik het ga vinden dat ik die ticket moest betalen.

Ik ging er vanuit dat mijn rugzak wel niet op de lopende band zou liggen maar dat was gelukkig wel het geval. (goh het zit eens mee) Helemaal kapot ging ik in de speaceshuttle zitten richting het centrum. Ik keek naar mijn tas en zag dat er aan gerommeld was. Huh? Ik keek nog een keer goed en toen zag ik dat de laptop weg was (sorry ilse! ik heb je vanochtend gesmst maar ik weet niet of je hem gekregen heb). Mijn tranen waren tijdens de vlucht opgedroogd maar nu liep ik weer jankend naar het politie bureau. Daar deed ik mijn verhaal. Toen ik klaar was, was het even stil en daarna begonnen die K*T lui mij gewoon uit te lachen. Dacht ik nu echt dat hun iets voor mij konden doen. Ik had mijn tas 48 uur niet bij mij gehad. verslagen ben ik weer in die shuttle gestapt naar het hostel dat ik in mijn boek had uitgekozen.

Het hostel was schoon, prachtig en vriendelijk mensen. Ik ben gaan douche (ik stonk een uur in de wind naar al de lagen oud zweet die ik verzameld had) en ben om 9 uur mijn bed ingestapt. Om 2 uur in de middag ben ik wakker geworden en ben nu aan het chillen. Ik doe gewoon waar ik behoefte aan heb op het moment en niks anders. Even verwerken en ik hoop dat ik vanaf morgen eindelijk een beetje kan gaan genieten van Azie. Ik snap echt niet waar ik die aan verdiend heb. Echt niet.

Het is natuurlijk wel erg snel om na 2 dagen weer gelijk een verhaal online te gooien maar ik heb even de behoete om al mijn elende te delen met andere hoor. Allemachtig wat een dagen. Niet te geloven. Als het geluk nu niet terug komt dan moet ik snel naar huis komen denk ik hahahaha.

Tot een beter bericht vanuit Malaysia!

PS. Ik zit hier in een internet cafe met 60 dikke azieaten om mij heen die allemaal aan het gamen zijn. Het is een zwarte ruimte en het lawaai van de games is te bizar! Ik durf er niet zo goed een foto van te maken maar ik geniet hier toch wel een beetje van. Erg grappig!

Wat gaat ze nu doen?

Vandaag is mijn laatse dag in Kenia. Wat is de tijd ontzettend snel gegaan en wat heb ik een hoop geleerd. Ik kan zonder enige twijfel zeggen dat het de drie mooiste maanden uit mijn leven waren. Ik kan ook echt iedereen aanraden om te doen wat ik gedaan heb. Je vergeet het nooit.

Ik ga het missen. De 14 jarige jongen die het mooi vind om een hesje te dragen maar geen flauw benul heeft wie bob de bouwer is die op zijn borst staat. De karige kleine winkeltjes waarvan je om de 2 meter er een ziet. De meisjes met hun prachtige haren. De heerlijke muziek die je uit elk winkeltje hoort galmen. Een 8 jarige jongen die rond loopt met een roze pyjama jasje met doornroosje erop. Mijn kleine vriendjes. Ria en Fester. De Tusker biertjes. De stoerheid die Kenia uitstraalt. Mijn 2 lieve kleine struisvogels. De mannen op straat die mij mammie noemen. Het dansen, dansen en dansen. Mijn grote vrienden. Het ontzettend primitieve maar toch zoveel tevredenheid. De redders die enge insecten voor mij doden. God, wat ga ik Kenia missen.

De laatse week was vrij saai. Duffe avonden in het Guesthouse met gezeldschap van mijn bovenbuurmannen; Jimmy, Brain en Mureej. Soms gingen ze vroeg weg omdat ze de volgende dag naar school moesten en dan ging ik van ellende ook maar naar bed. Tja mijn leven hier is gewoon niet zo boeiend als in Malindi. Vorige week was het helemaal raak. Toen was ik om 7 uur in de avond in de keuken om water te koken. Ik pakte de pan met een ontiegelijk grote rat erin!! Gelijk liet ik de pan vallen en rende jankend naar buiten toe. Daar stonden 2 mensen om mij te lachen. Ik lachte van de zenuwen mee terwijl ik nog stond te janken. Ik moest terug naar binnen en wachten tot de jongens met gif kwamen. Ik ben in een hoekje van de woonkamer gaan zitten met mijn benen op de stoel. Wachtend. 5 minuten. Toen viel alle stroom uit. Ik wou nog harder gaan janken toen net mijn 3 bovenbuurmannen mij kwamen redden. Jimmy heeft heel de keuken vol gegooid met rattengif terwijl de andere jongens kaarsjes aanstaken en een kaartspel pakte. Ze waren lief en ik dank God dat hun 3 die avond bij mij waren.

Behalve mezelf verveeld heb ik ook nog gewerkt. Mijn plan, naja eigenlijk Ellen (van Lamu red) haar plan was om de wereld kaart op de muur te schilderen van de eetzaal. Zo gezegd zo gedaan. Ik dacht dat het een monster werk zou worden maar de klus was zo gedaan. Het is goed dat die kaart nu op de muur staat. Kinderen konden niet eens vertellen waar Kenia lag. Iedere dag stonden er een hoop met kinderen omheen mij vragen te stellen over de wereld. Later in de week kwamen de kinderen terug met hun vriendjes en stonden dezelfde verhalen weer aan hun vriendjes te vertellen. Ik was trots. Het eindresultaat gooi ik zo snel mogelijk online. Ik heb in ieder geval ook een hoop geleerd want ik weet werkelijk elk land in de wereld nu te liggen.

Daarnaast had ik ook nog donatie geld over. Ik wou graag iets leuks doen voor ik afscheid nam en de secetaresse vertelde mij dat het 2 jaar geleden is dat ze met zijn alle naar het zwembad toe zijn geweest. Dus........ na een kleine organistatie hebben we besloten donderdag naar het zwembad te gaan, genaamd SPLASH. Ik mocht het de kinderen woensdag avond tijdens diner vertellen. Ik ging daar staan en hield een preek, zoiets van dat ik het gezellig met ze had gevonden en dat ik hun wou bedanken voor de mooie tijd die ze mij bezorgd hadden blablablabla, ik had een klein cadeautje voor hun. Het enige wat ik ze vroeg is; Heeft er iemand ooit van SPLASH gehoord? De reactie die toen uit de eetzaal kwam is veel meer dan goud waard. Er werd gegild en gescheeuwd en gedansd en geknuffeld. Ik was ontroerd. Ik zou die reactie graag nog een keer willen zien.
De volgende dag zijn we vertrokken met 100 man in de schoolbus met 52 zitplaatsen. Iedereen met een dikke glimlach tot hun oren richting Nairobi. In het zwembad had je zo'n glijbaan met een tunnel. Ze vroegen dol blij of ik ooit in mijn leven weleens van zo'n bijzondere glijbaan geweest ben. Ik heb gezegd dat ik nog nooit zo'n mooie glijbaan heb gezien. (zelfde als Vlissingen) Het was een mooie dag. In de middag hebben we friet gegeten en soda gedronken. Om 4 uur vertrokken we, om kwart over 4 sliep 90% van de bus. half 5 kwamen wij in de file en om half 8 waren we thuis. Het was een van de mooiste Kenia dagen.

Vanavond om 11 uur vliegt de ijzeren vogel naar Dubai. Daar moet ik mijzelf een goede dag zien te vermaken. Geen idee hoe ik dit moet gaan doen. Overdag terwijl het 45 graden is, is zwaar! Halvewege de avond pak ik een nieuw vliegtuig naar Kuala Lumpur. Hopelijk kom ik op woensdag ochtend daar aan. Ik heb via het internet een meisje gevonden waarmee ik mijn eerste dagen kan spenderen. Ik heb mij niet voorbereid op Maleisie. Echt helemaal niks. Ik weet niet eens of het land een president heeft. Ten eerste had ik niet echt heel erg veel behoefte om mij voor te bereiden, ik had het hier veel te leuk. Ten tweede, als ik iets van de Keniaanse mensen heb geleerd is het dat er geen dag te plannen valt. Geniet van het moment en leef met de dag, morgen zie je wel weer.

Mijn nieuwe verhaal komt dus uit Azie. (Als je niet weet waar dat is moet je even naar kopje kaart gaan) Als je nu jezelf in de mailing list gezed heb om mijn goede doel project te volgen maar het niet boeiend vind hoe ik in de toekomst mijn dagen in ga vullen moet je jezelf even uit die mailinglist halen. Dan krijg je ook geen emailtje meer.

Heel veel liefs uit Afrika

ps. Ik weet trouwens wat ik met mijn toekomst ga doen. Ik word stewardess.

Terug naar thuis

Vorige week woensdag heb ik mijn laatste verhaal met moeite online gegooid. Ik zat alleen thuis (mijn nieuwe prachtige huis) met ontiegelijke buikpijn. Ik had zoveel moeite om mij te kunnen concentreren op de laptop. Ik had het bloedheet en mijn kleren waren drijfnat. Ik liep naar de keuken om wat water te drinken en werd super duizelig. Ik ging weer zitten en kreeg het ijskoud. Dan nog die buikpijn. Het deed zoveel pijn! Aangezien ik van mijzelf vind dat ik een ontzettend gezond lichaam heb en werkelijk nooit ziek ben was het voor mij reden genoeg om na 3 uur buikpijn al gelijk naar het ziekenhuis te gaan. Met 2 dikke vesten aan ben ik om 10 uur er naar toe gegaan. De engergie om een titel op mijn verhaal te zetten had ik niet.
In het ziekenhuis werd er een zwangerschapstest(?! ik zei dat het absoluut niet nodig was maar dat werd genegeerd), een bloed test en een urine test gedaan. Na ander half uur wachten kreeg ik de uitslag. Een agressieve infectie in mijn urine die al over gegaan was naar mijn bloed. Niks erg dus. Geen cholera waarbij je binnen 4 uur dood kan gaan. Ik ben met een hoop medicijnen en een hoge rekening weer terug naar mijn bed gegaan om de volgende ochtend weer fris wakker te worden.

Na die woensdag begon de donderdag. De allerlaatse donderdag in Malindi. Daarna de allerlaatste vrijdag in Malindi. Ik ben de dingen gaan doen die ik graag nog wou doen. Zo wou ik heel erg graag nog naar Watamu. Dat is een klein badplaatsje onder Malindi. Met een busje ben ik daar heen gegaan en heb er een beetje rond gelopen. Om 2 uur had ik een afspraak gemaakt met Nelleke. Zij is een Nederlandse vrouw van ongeveer 50 jaar die daar net een crisesopvang geopent heeft. Ik vond het heel erg leuk om te kijken naar iemand die net aan zo'n project begon. Ik zou het ook heel leuk vinden als jullie even op haar website kijken zodat ze naams bekendheid krijgt. Haar website is: www.stichtingjua.org
Punt 2 was mijn haar. Mijn punten moesten nodig verzorgd worden dus ik ging naar de kapper. Ik heb haar heel duidelijk gevraagd of ze wel weet hoe ze het haar van een mzungu(blanke) moet knippen. Dat wist ze uiteraard en een uur later liep ik de kapsalon uit met een verkracht kapsel. Mijn pony is nu wel 3 cm lang en het eerste wat ik mis sinds ik hier ben ik mijn eigen kapster. Voor de rest heeft Omar nog gebeld om te praten. Gewoon om een gezellig praatje. Ik snap ook wel dat hij gewoon nogal onzeker was en hij het goed wou maken maar dat hij zich te stoer voelt om sorry te zeggen. In ieder geval heb ik hem in mijn hart al lang vergeven en we hebben een gezellig gesprek gehad. Je moet een piraat gewoon nooit vertrouwen.
Ook wou ik graag nog een keer op Outreach. Dat heb ik samen gedaan met een ander nederlands stel. Het was leuk om onze ideeen en gevoelens zo samen te kunnen delen. Het was voor mij een ontzettend heftige dag en ik heb ontzettend veel gezien dat ik moet verwerken maar nog geen tijd voor gehad heb dat te doen.

Daarna begon het afscheid. Ik heb een hekel aan afscheid. Eigenlijk wil ik gewoon altijd weglopen zonder doei te zeggen maar dat voelt weer niet fijn. Het voelde alsof ik 2 dagen een begrafenis had. Ik moest doei zeggen tegen de meisjes, die nu voor 3 weken werken hebben bij Ali. Ik heb een kleinigheidje voor ze gekocht en ze alle geluk gewenst. Daarna moest ik doei zeggen tegen Ali. Hij heeft mij getrakteerd op Lunch. Daarna moest ik naar het weeshuis. Daar heb ik doei gezegd tegen de kinderen. O wat deed mijn hart zeer en wat was mijn keel smal. Ik belde Pieter op, om mij op te komen halen wat een half uur duurde. Een half uur wachten nadat je afscheid genomen hebt is op zijn zachts gezegd, gewoon niet fijn. Daarna ben ik weer terug naar de stad geweest om Ria en Fester te ontmoeten. Samen hebben we pizza gegeten en ze hebben mij naar de bus gebracht om te vertrekken. Wat een rotdag zeg. Om 8 uur 's avonds vertrok mijn bus naar Mombasa. Ik zeg je gewoon eerlijk, ik heb 2 uur lang in die bus zitten janken. Het was donker en ze deden toch alle lichten uit. Ik moest er alleen even op letten dat ik niet te veel snotter geluiden maakten. Dat had ik gelukkig goed onder controle. Ik was ontzettend blij toen ik Mombasa zag, want 10 uur lang in de bus zitten helemaal alleen had ik echt niet getrokken. Ik denk dat mijn brain tegen die tijd helemaal kapot was.

Na 2 uur reed ik Mombasa binnen en daar stond mijn andere Lamu vriend op mij te wachten. Hij moest de volgende dag in Nairobi zijn dus ik had 2 keuzes. Of ik was alleen in Mombase, of ik ging met hem mee naar Nairobi. Nairobi heb ik nog helemaal niet gezien en hij heeft er 5 jaar gewoond dus mijn keuze was snel gemaakt. Voor Mombasa kom ik wel een andere keer terug. De overige 8 uur heb ik samen met Baji gespendeerd. Ik heb zowat de hele reis geslapen in gruwelijk mooie stoelen in een gruwelijk mooie bus. In Nederland rijden zulke mooie bussen niet. Om 6 uur in de ochtend kwamen we in Nairobi aan. Het was nog pikken donker. Nairobi is een enge stad zegt iedereen maar ik was niet bang. Ik had mijn bodygard van 1.90 naast mij lopen dus alles zou wel goed komen. Hij liep in het donker op het midden van de straat. Wat een idioot. Ik ging op de stoep lopen. Oei, dat was een beetje dom. Hij begon te scheeuwen dat ik onmiddelijk in het midden van de straat moest gaan lopen en of ik wel helemaal lekker in mijn hoofd was om op dit tijdstip op een stoep te gaan lopen. Ik wist niet hoe snel ik naar hem toe moest rennen en het liefst had ik eigenlijk zijn handje vast willen houden.

Afijn, ik ben naar een hotel gegaan en heb wat bijgeslapen tot ik om 10 uur in de ochtend zo fris als een vogel was. Na mijn bodygard weer ontmoet te hebben vertelde hij dat hij wat boeken op de markt moest kopen voor zijn winkel in een of andere buurt en dat hij graag mijn wensen wou weten. Mijn wens: De foto van Nairobi zien. Nairobi zoals Nairobi is. Geen Musea, geen toeristen plekken. Gewoon Nairobi. Dus zo zijn we eerst naar de ghetto gegaan om naar de boekenmarkt te gaan zoals Baji's wens was. Na 10 minuten kwam hij er achter dat het helemaal niks werd. Omdat ik naast hem stond vroegen ze 10 keer zoveel voor de boeken. Overal werd mzungu gescheeuwd alsof ik een ware pop artiets was. Ik zag dat Baji zijn zelfvertrouwen groeiden. Hij werd stront arrgorant. Volgens mij was hij zo trots als een pauw dat hij de bodygard voor een blanke kon spelen. Het was in ieder geval een gezellig middag, die overgegaan is in een avond zonder al te veel bier ( ik heb geleerd van mij fouten ) maar ik heb wel een paar leuke tenten in Nairobi kunnen bewonderen.

De volgende ochtend werd ik in een busje gegooid richting Ruiru. Ik heb duidelijk gevraagd of het veilig was en ja, het was veilig. Ik zelf had nooit in mijn leven die bus kunnen vinden in die rare stad waar ik in totaal 3 andere blanke gezien heb. Daar vertrok ik. Ik ken de weg. Op naar Ruiru. Naar het begin. Ik kwam aan en het was vies. Het water was koud. Er was geen palmboom meer. Mijn voeten zijn weer zwart. Mijn neus doet pijn van al het stof dat erin zit. Mijn matras is ontzettend dun. Het is hier ontzettend saai. Toen ging ik naar de school waar alle kinderen waren. Ze kwamen met zijn alle op mij afgerend en er was een meisje van 3 dat riep; Jolien!! You are back!!! Mijn god, dat kleine prul wist mijn naam nog. De hele middag lang ben ik geknuffeld en hebben we gekletst. Het feit dat Ilse en Jenny er niet meer waren konden de kleintjes niet begrijpen. Toen ik vertelde dat ze terug naar Nederland zijn gegaan snapte ze het helemaal niet meer. Zijn ze ziek dan? vroegen ze. Volgens mij snappen ze het nog steeds niet. Zo ontzettend primitief hier en toch zoveel liefde. Dat is ontzettend bijzonder.

Vanavond heb ik de avond met Jimmy zitten chillen en nu ben ik eindelijk sinds dinsdag ochtend alleen. Ik heb nog geen seconde de tijd gehad om Malindi te verwerken. Nairobi dus al helemaal niet. Ik ga zo maar een slapen denk ik, want morgen moet ik gelijk beginnen met mijn grote Ruiru project. Mijn hoofd trekt het allemaal niet meer denk ik. Ik hoop dat ik in het saaie, liefdevolle Ruiru een beetje tot rust kan komen en 3 oktober relaxt kan vertrekken. Het voelt of ik weer thuis ben.

Je horen van mij!!

ps. Ik heb nog een paar nieuwe fotos in de map Malindi gezet. Die moeten toch wel even bekeken worden?

Chaos in Malindi

Donderdag ochtend ben ik verhuisd. Tegen de engerd van de receptie heb ik verteld dat ik bij een vriend kon logeren. Ik kreeg een teleurstellend/boos/gekwetst knikje van hem toen ik de deur uitstapte. Bij de ingang stond Fester op mij te wachten die mij naar het Blessed Generation Guesthouse bracht. Het lag iets verder uit het centrum, meer tussen de rijke mensen, er was ook beveiliging. Je zat er meer in de natuur. Meer alleen. In de verte zag je de zee en als ik in mijn bed lag hoorde ik hem ook. Het is een prachtig huis. Ik vind het zo'n hollywood-film-huis. Vrouwen die een probleem hebben met hun leven, die naar een afgelegen plek willen, helemaal alleen en daar gaan nadenken over hun leven of een boek schijven onder het nut van sigaretten en een fles wijn voor hun zelf. Snap je wat ik bedoel? Als je moeilijkheden heb om in het dagelijks leven, na te denken over de zin van het leven dan lukt het hier wel. Op zondag avond hoorde Ria vanuit haar huis 5 schoten en op de radio hoorde ze dat er een bande actief is en 7 beveilingsmannen dood heeft geschoten. Ze vond dat ik te alleen zat. Dus op dinsdagavond ben ik weer verhuisd. Naar Ria en Festers oude huis. Tussen de vervelende Italianen maar wat een prachtige plek. Je bent letterlijk binnen 20 stappen in de zee en je ziet de maan uit de zee komen. Ik probeer zo snel mogelijk een foto online te gooien. Hier zit ik wel goed vinden ze.

Ilse en Jenny hadden 3 oude nokia's op mijn hotelkamer gelegd die ik tijdens mijn 'verhuizing' vond. Ik heb ze aan een paar meisjes uit mijn klas gegeven. Een simkaart voor ze gekocht, dat 40 cent is, en voor iedereen 80 cent beltegoed gekocht. Geweldig! Dat vonden ze leuk. Gevolg: Ik werd iedere avond door iedereen een paar keer gebeld, gewoon om te bellen. In de klas gingen alle telefoons continu af en binnen 2 dagen was iedereen door zijn tegoed heen. Met 80 cent zou je makkelijk een week kunnen doen, als je zuinig bent. Ik heb ze wel verteld, dat ze voor hun volgende tegoed zelf moeten werken. Nu word ik nog iedere avond gebeld maar word hij er gelijk opgegooid. Zo van; Bel even terug. Ik heb ook werk voor ze gevonden. Dankzij Fester kwam ik in contact met een ontzettend succesvolle arcitect die hun wel een leuk opdrachtje wou geven. 18 deuren decoreren. Zijn naam is Ali en hij is een arabier met een Ipad en erg sociaal maar ook erg zakelijk. Hij wil ieder, 2 euro per dag betalen maar als ze beter worden word dat meer. Ik heb mijn beste meisjes uitgekozen. De rest heb ik links laten liggen omat ze totaal geen motivatie hadden. vier meisjes hebben nu werk. Ik ben trots op de vier meisjes. Ik vertel ze iedere dag hoe trots ik op ze ben ik probeer ze te motiveren ook langs andere bedrijven te gaan om werk te zoeken. Ze moeten alleen eerst wat meer zelf vertrouwen hebben voor ze dat kunnen doen denk ik.

Voor de rest ben ik hier ookal aardig ingeburgerd. Dat gaat snel in Kenia. De eerste 2 nachten in het hollywood huis heb ik gedeeld met 2 nederlanders en een keniaans vrouwtje. Die Nederlanders waren wel echte Nederlanders. Ze gingen stampot maken en we hebben spelletjes gespeeld. Ach, het was gezellig. Het weekend ben ik niet in Lamu geweest. In plaats daarvan heb ik nog een keer gezellig in Ria en Festers nieuwe onderkomen geslapen. Heerlijk is het daar. Daar kom je goed tot rust. Lamu is trouwens wel naar mij toegekomen. Piraat Omar zat voor zaken in Nairobi en is op maandag op de terug weg in Malindi gestopt om te chillen.Aangezien hij om 6 uur in de ochtend aan kwam en om 9 uur zijn volgende bus moest hebben zijn we samen wezen ontbijten. Het was vroeg maar gezellig. Hij heeft me overgehaald om nog een keer naar Lamu te gaan. Ik schilder/decoreer gratis zijn restaurant. Hij geeft mij gratis een hotel kamer en avond eten. Zo gezegd zo gedaan. We hebben een ticket voor woensdagnacht gekocht en voor 100 euro verf. Ik heb hem doei gezegd en ben naar mijn werk gegaan. Half 10 belde hij mij op om te vertellen dat hij de bus gemist had en dat de volgende om 11 uur in de avond gaat. Gezellig! Ik ben vroeg weg gegaan van mijn werk en hebben gezellig gechild in de middag. We zijn bij zijn arabische familie wezen eten en zijn nichtje heeft een prachtje Henna op mijn hand gezet. Ik heb het echt heel erg naar mijn zin gehad. Om 5 uur zijn we naar het cafe gegaan en zijn begonnen met bier drinken. Dat was mijn fout. We hadden nooit om 5 uur bier moeten drinken want Omar nam de bus van 11 uur niet maar haalde mij over om naar een strand feest te gaan. Om 12 uur kwamen wij daar aan en onze piraat was al 48 uur wakker en zat de hele tijd Mirra te kauwen en bier te drinken en te vertellen hoe verliefd hij wel niet op mij was. Na 2 uur zeiken, zag hij dat hij niet echt heel veel reactie terug kreeg van mij dus besloot hij out of nothing me te bespringen en zijn tong in mijn mond te proppen.... Ik heb nog nooit iemand zo harde klap in zijn gezicht gegeven. Ik zag dat zijn bruine wang rood werd. Toen had ik het gedaan hoor, hij begon te scheewen, daarna te janken, daarna te slijmen, daarna weer te scheeuwen. Ik bekeek ons zelf even en dacht; we lijken wel een stel dat 10 jaar samen is. Ik ben op dat moment opgestaan en heb hem verteld dat hij het morgen ochtend goed mochtb ken maar dat ik nu naar bed ging. 40 gemiste oproepen had ik die nacht en bijna geen oog dicht gedaan. (als je de telefoon op stil zet hoor je de vibratie en ik kon hem niet uitzetten want ik had mijn wekker nodig) De volgende ochtend, toen ik hem de kans gaf om het goed te maken zei hij dood leuk: Ik zeg geen sorry want ik heb er geen spijt van. Ik heb hem dag gezegd en hem succes gewenst met het schilderen van zijn restaurant. Ik ga dus echt niet meer daar heen. Een uur later belde Baji om te vertellen dat hij zijn ticket naar Malindi gekocht heeft en dat hij 20 september komt....

Vandaag ben ik op Outreach geweest. Dit is een project dat is opgezet door Blessed Generation. Hun visie is; geef mensen een hengel inplaats van een vis. Er zijn alleen mensen die te ziek zijn om zelf te gaan vissen, of te jong, of te oud. Die hebben eerst een vis nodig om kracht te krijgen. Rondom Malindi heerst heel veel armoede en aids. Kinderen die bij oma wonen omdat hun ouders overleden zijn, kinderen die voor zichzelf zorgen. In de meeste gevallen zijn de dood en Aids toch wel het probleem waarom mensen niet zelf kunnen vissen. Dan komt Blessed Generation een keer in de twee weken langs met een groot voedsel pakket. Als je medicijnen nodig hebt, krijg je die. Als de kinderen naar school moeten, word er gezorgd dat ze naar school gaan. Vandaag ben ik dus mee geweest. Een aantal van de meisjes die in mijn klas zitten, zitten ook in dit project. Het raakt je enorm. Wij zijn eten wezen brengen bij meisjes die wees waren. De oudste was net als ik 22. Daarna een van 20. De jongste 18. Allebei de ouders zijn dood. Een jaar geleden is de partner van het oudste meisje ook overleden. Hij liet haar achter met 3 kinderen. Zijn jongste kind heeft hij nooit kunnen zien. De dochter van 18 heeft ook een kind. Die baby is alleen geboren omdat de jongste dochter geld moest verdienen. Ik stond daar de hand te schudden van de meisjes en naar ze te glimlachen, ze glimlachten vriendelijk en warm terug. Ik dacht aan Sjoerd en Stijn en vond het de meeste waardeloze sitiuatie waar ik ook in gestaan heb. Wat is de wereld toch oneerlijk. Dit is een voorbeeld die mij heeft geraakt maar alle 10 de families die ik vandaag bezocht heb, hebben mij geraakt. Ik vind het niet te saai om ze te typen maar het duurt te lang. Er zijn hier zo ontzettend veel wezen, allemaal door die rot aids. Het is zo moeilijk, want wie gaat er nu een condoom kopen als hij niet eens avond eten kan kopen? Ik wil nog wel graag kwijt dat, mocht je met een probleem in je leven zitten, boek dan een ticket naar Kenya en ga op outreach. Herzie je probleem na een paar uur nog eens een keer en ik weet zeker dat het geen probleem meer is.

Het einde van mij trip komt langzaam in zicht. Op 23 September wil ik teurg in Ruiru zijn. Ik heb Jimmy geen doei gezegd en hij is daar nog 2 dagen voor hij aan zijn nieuwe opleiding begint. In Ruiru wil ik mijn werk afmaken waarmee ik ben begonnen en wil ik een hele grote decoratie maken. Het is alleen nogal een uitdaging dus heb ik besloten om daar 10(!) dagen aan te werken. Aangezien ik de grote steden van Kenia, Mombasa en Nairobi nog helemaal niet goed gezien heb wil ik dat ook nog doen. Samen met Baji ga ik een dagje naar Mombasa. Ellen en Tim(de safariman) wil ik graag nog even in Nairobi zien. Omar kan in de stront zakken. Dat is mijn plan om al mijn Keniaanse vrienden tot ziens te zeggen maar ik kom nog lang niet naar huis.