Lamu vs. Malindi
De 3 dagen dat ik de hemel gezien heb
Toen was het eenzaam en stil
Het voelt dubbel. Het afscheid van Jenny en Ilse. Het maakt mij bang en onzeker. Met wie moet ik nu in de avond eten? Alleen? Waar dan? Iedereen zit met zijn 2e of meer te eten.Ik ga toch niet alleen aan een tafel zitten? Ga ik dan mijn avonden in de hotelkamer spenderen? Zo vaak kom ik niet in Afrika. Maar goed, ik ben de afgelopen dagen met mensen in aanraking gekomen waarvan hun problemen toch wel een klein tikkeltje heftiger zijn als de mijne. Dus je hoort mij niet klagen.
Het afscheid vond zondagmiddag plaats. Van Malindi zijn ze om 6 uur naar Nairobi gevlogen om vervolgens om 12 uur weer naar Amsterdam te vliegen. Zaterdag avond hebben we een goede afsluiter gehad en zondag middag hebben we lekker gelunchd met zijn 4e. Jimmy had alleen geen idee wat voor pizza hij moest bestellen omdat hij nog nooit van de ingredienten gehoord had. Die eet al 20 jaar lang iedere dag Ugali.Na onze lunch heb ik Jenny en Ilse een goede knuffel gegeven en zijn hun 3 in de tuktuk gestapt en ik op de moter naar Ria. Dat waren Jenny en Ilse. Zomenteen ga ik Jimmy uitgezwaaid die met de bus terug naar Ruiru vertrok. Dat is raar. Jenny en Ilse zie ik natuurlijk nog wel. Jimmy mischien niet. Ik ga zo ook even een hapje eten maar dan word het toch wel erg stil.
Afgelopen week heb ik echter al een hele hoop in mijn eentje gedaan. Na onze komst in Malindi dacht ik even verliefd op het plaatsje te worden. Je heb hier zoveel vrijheid, het is hier zo wam en waar de line; 'Negers zijn lui vandaan komt', ben ik nu wel er achter. Ik vond Malindi geweldig. Tot we naar het strand gingen. Er schijnen nogal veel eenzame Italiaanse vrouwen naar dit kustplaatje te komen. Op het strand kan je dan een 'lekkere' vent oppikken tegen betaling. Het strand zit hier dus vol met mannenhoeren! Nou dat hebben we gevoeld. Als we in de zee lagen, zagen we ze al aan de waterlijn op ons wachten. Als je hier over straat loopt dan word je bijna elke toeristenkraam ingeduwd. Ik moet wel zeggen dat ze dat op een vriendelijke manier doen. Als je in een tuktuk zit dan roepen ze vanaf de straatkant naar je. Malindi is een badplaats voor verwende toeristen en zo word je ook behandeld. Voor mij was het wel even wennen na het rustige, bescheide, stoffige dorpje Ruiru. Ilse begon mij al warm te maken om naar Ethiopie te reizen als ik het hier niks vond. Ik werd warm bij de gedachten en zag dat wel zitten. Gelukkig zorgde Ria ervoor dat ik woensdag het bordje toerist van mijn nek af kon halen.
De kinderen hebben nu zomervakantie en dat betekend dat ze allemaal naar 'huis' gaan. Niemand heeft een echt huis natuurlijk maar het kan een tante zijn, een oude buurvrouw of een vrijwilliger. Alle kinderen zijn nu thuis behalve een paar. Die hebben echt helemaal niemand om naar toe te gaan en blijven dus in het weeshuis. Zo heb je Jospeh & Jospeh van een jaar of 10, die tweeling zijn, Twee zusjes van 12 en 14 en een handje vol highschool jongens. De hele dag hangen ze een beetje rond en kijken tv. Er was een korte organisatie voor nodig maar ik heb kunnen regelen dat we met zijn alle naar het strand gingen. De bus vol geladen met een rot lucht van mannen zweet vertrokken we. Het was een ontzettend gezellige middag. Ilse en Jenny zijn ook gekomen en ik heb geen beachboy gezien. Ik heb op friet en een soda getrakteerd ( van het donatiegeld, niet heel nuttig maar iedereen heeft vollop genoten).
Intussen heb ik ook mijn eigen moterman aan de haak geslagen. Stel je voor dat hier 200 tuktuks rond rijden en 100 moters. Waar je ook loopt, je kan er altijd een aanspreken. Een tuktuk is niet prettig. Mijn borsten doen super pijn als ik op die rot weg richtig het weeshuis achter in dat ding zit te stuiteren. Een moter is ook goedkoper. Zo kwam ik op woensdag ochtend Pieter tegen. Hij bracht mij voor 80 cent naar het weeshuis en ik heb zijn nummer gevraagd. Om het na een uur al weer kwijt te raken. Jammer voor Pieter. De volgende ochtend zwaaide ik naar een moterman en die bracht mij weg. Ik heb zijn nummer niet gevraagd want ik raak het toch kwijt. De volgende dag sprak ik weer een ander aan. Toen ik aan het eind van de dag, rond een uur of half 7 terug naar het hotel liep zwaaiden er heel lief een moterman naar mij. Wat leuk dacht ik; Dat is die dude die mij vanochtend naar het weeshuis gebracht heeft! Ik was van plan om te lopen maar liet mij door hem terug brengen. Bij het hotel aangekomen zei hij; Je heb mij nooit meer gebeld. Wat toevallig zeg, bleek dat het Pieter was. Ik was zijn gezicht al lang vergeten. De volgende ochtend bel ik hem op, zodat hij mij weer naar het weeshuis kan brengen, kom ik er achter dat hij mij de andere 2 keren ook al gebracht heeft! Ik dacht dat ik intussen bij 5 verschillende mannen op de moter gezeten had, maar het is de hele tijd Pieter. Malindi is niet groot. Haha.
Mijn voeten mochten ook wel eens een opknap beurt krijgen. Ze zaten vol eelt en stof van het vieze Ruiru dus ik ging op zoek naar een pedicure. Lang heb ik niet gezocht. Ik vroeg aan Jimmy of hij iemand wist. Hij stuurde mij naar naar Esther. Zijn twee jaar oudere zus van 22. Ze werk hier in Malindi in een beautysalon voor rijke Italiaanen. Ik ging dus naar haar bekakte werkplek op donderdag morgen. Daar stond nog een kleiner meisje als Jimmy maar met precies dezelfde grote lach en vrolijk gezicht. Ze heeft mijn voeten prachtig opgepimpt en voorzien van een mooie kleur. Ik vind het zielig voor haar dat ze aan die voeten van al die rijke blanke zit terwijl zij al 22 jaar Ugali eet.
Denk niet dat ik alleen maar een beetje mooi heb zitten doen, gechild op het strand heb en op moters gereden heb. Vanaf woensdag ochtend ben ik lerares. 7 jonge dames heb ik in mijn klas die uit het outreach project komen (outreach leg ik een andere keer uit) Ze kunnen niks en hebben niks. Mischien een hut en HIV maar dat is dat ook wel. Na 2 dagen les gegeven te hebben kwam ik er ook achter dat ze geen engels konden. Lachen konden ze ook niet. Chagerijnig kijken wel. Ik heb ze geprobeerd perspectief te tekenen, kleuren te mengen en letters te tekenen. Ik zie weinig tot geen vooruit gang. Fester, de nederlandse man van Ria heeft mij verteld dat hij ontzettend blij is als ik in ieder geval 1 meisje aan werk zou kunnen helpen. Ik heb er nu 2 die in ieder geval rechte lijnen kunnen zetten en 1 die alle 3 de dagen aanwezig geweest is. Het is zwaar maar ik vind het een ontzettend grote uitdaging. Ik blijf jullie absoluut op de hoogte houden van dit interessante project. Ria zegt als ik hier succes mee boek hoef ik in Nederland absoluut geen leraren opleiding meer te volgen. Mischien word ik wel lerares als ik terug kom.
Heel veel liefs uit een ontzettend bijzonder Kenya.
Ps. Voor alle thuisblijvers die zo ontzettend sympatiek zijn geweest om ook aan die lieve kinderen te denken die jullie niet eens kennen, ik heb een briefje op de bus gedaan. Heb je nu na een aantal weken nog niks moet je het even vertellen hoor.
Waar zit ze nu?
Aantal dagen niet gedoucht omdat er geen water uit de kraan komt: 10
Aantal dagen ongesteld ondanks dat de dokter mij adviseerd de pil door te slikken: 14
Geluksfactor 9/10
Na ongeveer 10 dagen hard gewerkt te hebben, hebben wij ons getrakteerd op vakantie. Het was voor mij een bijzondere laatste week in Ruiru. De binnenkant bij de jongens slaapzalen is helemaal opnieuw geschilderd en aan de buitenkant zijn wij begonnen. Al die tijd hielde Ilse en Jenny zich bezig met de meisjes. Over de jongens had ik totaal geen controle, iedereen wou helpen. Het gevolg was dat ik alleen maar verf stond bij te vullen, vloeren stond schoon te maken en opdrachten stond uit te delen. Jimmy had een beter idee. We beginnen in de ochtend om 8 uur en dan kunnen we zelf rustig werken. Kevin hielp mee. Met zijn drieen ging het veel sneller dan met zijn 40e. Ik heb genoten van het werken daar. Er kwam een jongen van een jaar of 7 onzeker naar mij toe. Hij stond daar een beetje te stuntelen om vervolgens te zeggen; God bless you for painting our rooms. Daarna rende hij snel weg. Hij liet mij achter met een hart dat helemaal warm werd en overstroomde van liefde.
Ik zal je gewoon eerlijk zeggen dat ik erg in de war ben. Ik zie het niet zitten om terug naar Nederland te komen en met de rest van het volk te gaan zitten klagen over het weer of op de trein te wachten en samen met een vreemde, op het parron te gaan staan zeiken dat de trein 10 minuten vertraging heeft. Ik moet het eerst allemaal even een plekje geven voor ik terug kan komen denk ik. Het contrast tussen Nederland en Kenia is zo groot. De mensen hebben hier niet veel maar zijn zo vriendelijk en tevreden. Ik heb ondekt dat het helemaal niet belangrijk is dat je jezelf 10 dagen niet kan douche. Een bak met water is ook goed. Daar hangt je geluksfactor echt niet vanaf. Lieve mensen om je heen en tevreden zijn met jezelf is belangrijker. Ja, mijn brain staan niet stil en ik moet er echt heel goed over na denken wat ik in Nederland kan gaan doen. Het is mij allemaal erg moeilijk.
We gingen dus op vakantie. Ilse, Jenny en ik hebben een date met Tim gereserveerd. Die man die ons naar Nyamira gereden heeft. Samen zouden wij vrijdag en zaterdag op Safari gaan. Zondag gaan we naar Malindi. Donderdag was dus ons afscheid in het weeshuis. De kinderen zongen voor ons en gaven ons een knuffel. Ik heb hun verteld dat ik beloofde terug te komen omdat er nog wat decoraties gemaakt moeten worden. Ik ben van plan om mijn laatste week in Kenia terug te gaan. Ze hebben een speciaal plekje in mijn hart. In de avond hebben wij een afscheids diner gekregen. Al onze Keniaanse vrienden waren daar en we hebben lekker gegeten. Ze hadden zelfs een kip geslacht. Ik heb vriendelijk afgeslagen. Niemand vond het erg want dan was er meer kip voor hun.
De volgende ochtend zijn we door Tim opgepikt om naar Hells gate te gaan. Dit is een national parc waar de film the Lion King van geinspireerd is en waar een deel van tomb raider ll is opgenomen. Ik ga jullie verdere details besparen over hoe mooi dat park was. Mocht je ooit naar Kenia willen, dan vertel ik het dan wel. In de avond reden we naar de camping en hebben aan een meer in een tent geslapen. Tim in zijn eigen tent, ik in een tent en Jenny en Ilse samen omdat Ilse niet alleen durft te slapen. We hebben een flesje Wiskey gekocht (bier was te duur:S). Na dat we de fles geklaard hadden zijn we naar de club geweest. Voor alle duidelijkheid. In een Afrikaanse club zit je niet, daar dans je alleen. Ik was blij dat ik die wiskey achter de kiezen had en ben maar gewoon tussen die heup-draaiende vrouwen gestaan. Het was heerlijk! Die mannen? Die hebben gezellig mee staan dansen en bij het verlaten van de club hebben we een hive five gekregen. Ik hou van Afrika.
De volgende ochtend maakte Tim ons om 7 uur wakker ( waar die man de energie vandaan haalt?) Om naar Lake Nakuru te gaan. De entree was 75 doller. Belachelijk gewoon. Het was het geld niet waard vind ik maar we hebben daar een paar uur rond gereden in een heel mooi safari park en veel mooie dieren gezien. Giraffes, Hippo;s, Zebra's, Buffelo's en de oren van een leeuw die in het gras lag. Het was een mooie safari. Aan het eind van de middag zijn we naar Nairobi gereden, zijn uit eten geweest en heeft Tim ons in een hotel gedumpt. Hij gaf ons allemaal een ketting. Mischien, als ik breed bij kas zit aan het eind van mijn vakantie, regel ik een nieuwe date met Tim.
Op zondag ontwaakte wij in hartje Nairobi om vervolgens naar de bus te lopen. Dat was dichtbij het hotel en daar stond onze volgende date; Jimmy.
In Kenia overlijden veel mensen aan hart problemen. Er zijn veel te weinig hart dokters. Jimmy is een aantal van zijn vrienden verloren en heeft een ontzettend mooie ambitie om hart cirurg te worden. Vorige week heeft hij te horen gekregen dat hij is aangenomen aan de Universiteit om de opleiding in September te gaan beginnen. (Het is nog moelijker als in NL om aangenomen te worden) Dankzij zijn eigen sponser uit Nederland kan hij deze opleiding doen. Voor dat hij aan deze brute studie begint gaat hij met ons een weekje mee naar Malindi. Zijn vrienden en zus wonen daar.
De tocht naar Malindi was vrij eentonig. We zijn door de woestijn gereden en af en toe zag je eens een Massai dorpje. Ik kan mij gewoon niet voorstellen waarom die mensen daar in de middle of no where willen leven. Volgens mij hebben ze daar niet eens water. Na dat we Mombasa gepaseerd waren, verandere Kenia in mijn ogen. Ik zag alleen maar luie, gespierde mannen liggen, overal waren er palmbomen, alles was mooi groen en uit elke toko was reagge muziek te horen. Als je mij hier gelijk gedropt had, dan had ik gedacht dat ik op Jamacia zat, in plaats van Kenia.
Het hotelletje is prachtig. Ik heb een leuke houten kamer met een proppelor aan het plafond. Mijn balkon bied uitzicht op zee en ik betaal 8 euro per nacht.
xxxx Jolien
ps. Nu heb ik veel vragen gekregen over in mijn ogen een nogal saai onderwerp. Eten. Kenia saat bekend om Ugali. Een ontzettend gore substantie van Mais en water. Ze eten het iedere dag. Blegh. Geld voor vlees hebben ze niet. Mooi voor mij. Ze eten ook Kool. Iets wat ook niet te eten is. Ik ben er snel over uitgepraat. Het eten is gewoon vies. In een resaurant krijg je ook Ugali.
pps. Ilse heeft op haar blog waarbenjij.nu/ilsestrarreveld iets verteld over de hongersnood. Wat je op giro 555 zet gaat niet naar de mensen maar naar de regering. De mensen hebben mij dat hier zelf verteld. Heb je toch te doen met de mensen kan je evt geld geven dat ik dan aan het weeshuis geef. Die hebben het zwaar omdat het eten zo ontzettend duur is nu. Lees even Ilse haar verhaal of vraag er naar bij mijn moeder. Het is namelijk een beetje zonde om op giro 555 te storten als ik het geld direct aan de mensen kan geven.
Jolien Bos en de 40 schilders
O God! Ik heb gekust.
Goed, het was me een drukke week. Ons project in Ruiru ligt even stil. Wij zijn samen met Ria en Fester, hun twee witte kinderen en Tim, onze ingehuurde chaffeur, die wel iets weg heeft van die vent van de Lassie reclame en echte meisjes uit de jungle op pad gegaan. Tim is alleen minder dik en geen Surinamer maar een Keniaan natuurlijk. Met zijn 8e zijn wij onverwacht naar Nyamira gegaan. Ilse is vorige week donderdag erg ziek geworden. Denk daarbij aan koorts, verwardheid en een verteringsstelsel dat helemaal overhoop ligt. Zaterdag was ze nog niet opgeknapt, dus zijn Jenny en Ilse samen naar het ziekenhuis gegaan. Daar bleek dat ze buik Tyfus had. Na een hele hoop medicijnen mee gekregen te hebben, kon ze toch mee naar Nyamira. Sinds dien gaat het weer goed met haar en ik ben blij dat ik er voor ingeent ben.
Maar goed, ik wou vertellen over Nyamira. Nyamira is een gebied dat vlak bij lake Victoria ligt. Als ik mij niet vergis is dat het grootste meer van Afrika, maar dat weet ik niet zeker. In 2007 is er hier in Kenia een hoop rottigheid gebeurd en ook in het gebied rondom Nyamira. De regering is in contact gekomen met Ria en Fester en heeft hun gevraagd daar ook een weeshuis te willen openen. Met veel financiele hulp zijn ze daar mee akkoord gegaan. Uiteraard staat een weeshuis er niet in 7 dagen. In Januari is er aan de bouw begonnen en nu is hij bijna af. Nu slapen de 48 kinderen die ze nu hebben in een huur woning.
Na een prachtige tocht door Kenia van 7 uur kwamen wij daar aan. Ik vond het verschikkelijk. Die 48 kinderen straalde iets uit wat niet lekker voelde. Ze lachten dan wel, het voelde gewoon niet leuk. Ria heeft mij onderweg naar Nyamira verteld dat het allemaal zwaar getraumatiseerde kinderen zijn. Veel van hun zijn gevonden tussen de thee plantages omdat ze zich daar verstopten voor het geweld en zo niet gevonden konden worden. Ze vonden het leuk om ons te zien toen we naar hun toe gingen en om aan ons te zitten maar ik was blij dat ik na een uur weer weg kon. Het liefst wou ik al die kinderen beet pakken en een potje janken. Dat is natuurlijk super niet de bedoeling en zo raar zijn. hahaha. Nu staan er nog 50 kinderen op de wachtlijst die met spoed onderdak moeten hebben daar. Voor hun is er op het moment geen ruimte. Ik vraag mij af waar die kinderen nu zijn.
Nu zijn de dus kei hard aan het werk aan het echte weeshuis, zodat die kinderen niet meer in dat kleine huurhuis hoeven zitten en er 52 andere wezen ook een dak boven hun hoofd kunnen krijgen. Ze bouwen er 10 huizen waar 10 kinderen in kunnen wonen. Aan ons de vraag of we 'even' ieder huis konden voorzien van een decoratie om het een beetje op te vrolijken. Ilse haar idee was simpel. Rode achtergrond, zwarte dieren op de voorgrond, en je bent klaar. We hebben kei hard gewerkt met als resultaat 10 simpele maar mooie decoraties. Hopelijk kunnen de kinderen er volgende maand in. Nu is die plek natuurlijk een grote bouwput. Als je op Blessed Generationkijkt zie je foto´s van de bouw van het weeshuis.
Net als ik op verschillende plekken in Nederland tussen de bouwvakkers heb gestaan, is dat ook in Kenia gebeurd. Iedere ochtend kwam die aannemer ons oppikken vanuit het hotel en reed ons naar het niuwe weeshuis. Onderweg kwamen we langs alle winkels en mensen op straat. Echt waar, bijna iedereen staat 'Blanke!' naar je te roepen en dan zwaaien ze. Echt raar. Ik zeg toch ook geen Nigger!! tegen mensen in Nederland. De tocht door Nyamira, van het hotel naar het weeshuis is prachtig. We zaten op 3 km hoogte vlak bij Lake Victoria en het was er ontzettend groen. Het leek een beetje op de natuur van het Junglebook. Ook allemaal van die ronde klei huisjes met daken van stro. Bij het nieuwe weeshuis was het kei hard werken. Tussen alle keniaanse bouwvakkers stonden we net zo hard te werken. Fotos worden ook online gezet. Ik kan natuurlijk allemaal niet horen wat er in het Swahillis gezegd word maar de bouwvakkers waren buitengewoon vriendelijk. Echt, ik kan niks negatiefs over hun zeggen. Er is er een die mijn nummer durfde te vragen maar dat is dan ook echt het enige.
Zoals ik al vertelde zijn onze avonden vrij saai. Er word geadviseerd niet op straat te lopen van wege gevaar en geen verlichting. Als er continu 'Blanke!' naar je word geroepen nodigd het ook niet echt uit om alleen over straat te lopen. Maar Tim heeft ons de laatste avond in Nyamira mee genomen naar het cafe. Tim is dus groot en breed en een echte Keniaan uit hartje Nairobi dus ik vond het prima. Het was erg gezellig en heb heerlijk twee keniaanse biertjes gedronken. Tim geeft ook Safaris, dus hebben wij een nieuwe date met hem gemaakt en gaan over 2 weken eens een keer de toerist uit hangen.
Op donderdag morgen reden we weer onze prachtige, zeven uur duurende tocht terug met zijn 8e. Door het decor van het jungle boek, de bergen uit, langs de Masei Mara, een groot nationaal park, langs Massaai mannen en vrouwen, richting Nairobi. Daar had Ria een verassing voor ons. Ze wou ons nog een half uur ergens mee naar toe nemen. We reden een poort door en kwamen op de giraffe boederij! Er wonen daar 9 giraffe die daar eten krijgen en chillen. Prachtig stuk grond waar ze op lopen, heel erg groot. Er stond daar een gebouw op palen waar je de beesten zelf kon voeren en aaien. Het was niet erg druk en ik ging met mijn handje Giraffe voer naar boven. Heel voorzichtig mikte ik een stukje in zijn bek. Zijn lange tong kwam er uit. Later kreeg ik meer zelf vertrouwen en liet ik die lange tong van dat beest over mijn hand heen gaan. Iek!! hahaha, een verzorger gaf mij een leuke tip. Stop een brokje in je mond en laat het aan hem zien. Jongens, ik heb nu toch heel wat meer kus ervaring als de meeste van jullie want ik heb heerlijk met Kelly de Giraffe staan tongen. Ze had een ontzettend zachte en roze tong en kuste heel voorzichtig het snoepje uit mijn mond. Het was heerlijk!
Hoe ik hier langzaam aan het inburger ben.
Vroeger zag ik op vakantie mensen op straat schilderen. Ze maakten dan kunstwerken of decoraties. Rond om zo iemand stond een handje vol mensen bewonderlijk toe te kijken. Ook ik. Ik vond het bijzonder als ik mensen dat zag doen, zo knutselen. Deze week ben ik van positie veranderd. Van bewonderaar ben ik decorateur geworden. Er is alleen een groot verschil. Bij mij staan geen handje vol mensen te kijken maar een massa van mensen!
Vrijdag na dat ik mijn eerste verhaal online gezet heb zijn wij drieen gaan praten met Ann. Ze is de manager van Blessed Generation Ruiru. In haar kantoor (stel aub geen mooi kantoor voor zoals in nederland) hebben wij aangegeven graag het een en ander te willen schilderen. Toen ik hier, in Ruiru, de eerste dag aan kwam zag alles er heel erg verpauperd uit. Alsof het 15 jaar niet geschilderd was. De decoraties waren verkleurd en sommige gebouwen hadden niet eens verf. Ze vond dit een ontzettend goed idee. Het werk moet namelijk al heel erg lang gebeuren maar er is gewoon geen geld voor. Mijn eerste 100 euro is dus al uitgegeven. Aan verf. Maandag zijn we begonnen met het schilderen van een nieuw gebouw. Heel toevallig was 22 Juli de officele opening van het gebouw dus het was leuk dat wij het daarvoor even een kleurtje geven. Er was ook plek voor 7 decoraties waarin wij de schepping van de wereld hebben gemaakt. Moeilijk om uit te leggen. Ik probeer fotos online te gooien zodat je het goed kunnen zien. Dinsdag is Ria aangekomen. Ria is de directeur van Blesses Generation en Nederlands. Samen met haar twee witte kinderen en haar man Fester blijft ze hier een tijdje. Ik moet zeggen dat ik dat heel erg gezellig vind. Het is een ontzettend leuke vrouw. Na met haar gesproken te hebben, kwamen wij tot de conclusie om hier wel een paar weken te zitten. We kunnen de eetzaal, jongens kamers, meisjes kamers, speeltuin, school schilderen en decoreren. Ik denk dat bijna mijn hele budget hierin gaat zitten. Goed, tot dus zover zijn wij net klaar met het eerste gebouw. De resultaat foto's probeer ik er snel op te zetten. Ik werk in ieder geval heel hard en heb nog nooit zo sterk het gevoel gehad, dat wat ik doe ook echt nut heeft en dat het ook ergens op slaat. Dat gevoel heb ik sowiso nu pas voor de eerste keer. Ik ben voor de eerste keer echt blij met mijn opleiding. Iedereen, van 4 jaar tot de school directeur is blij met het reslutaat en ik heb dus ook iedere dag 100 man publiek bij mijn werk. Ik ben nu echt nuttig. Mischien moet ik wanneer ik thuis kom moeder worden. Dat is ook een zinvol beroep.
Voor de rest heb ik nog wat leuke dingen die niet belangrijk zijn maar die ik graag met jullie wil delen:
1. Iedereen zit aan mijn haar, ze willen het allemaal invlechten. Zondag heeft een een 15 jarige meisje het goed en fatsoenlijk gedaan. Ik vind het lelijk maar iedereen blijft er nu vanaf en het is praktisch.
2. Ik begin aardig heilig te worden. Ik ga rond 10 uur naar bed omdat er geen hol aan is in de avond, ik sta om half 8 op, ik heb nog niet een keer gerookt, gedronken of geblowd en ben zondag naar de leukste kerkdienst ooit geweest. Ik heb een uur bewogen en gezongen. Afijn zingen kan ik niet, ik deed af en toe alsof.
3. Aan de andere kant van mijn bunker raam staat een groot kippen hok en in de nacht hoor ik ze allemaal kakelen. Heel raar maar ik heb nu al 3 keer achter elkaar gedroomd dat ik al die beesten aan het killen ben. Het is een heuse nachtmerrie. Het eerste wat ik doe in de ochtend is op mijn nachtkastje staan om door mijn bunkerraam te kijken of die beesten er nog wel zitten.
4. De jongens zijn verslaafd aan mijn ipod. Ze hebben heel de zaterdag en zondag dat ene stomme spelletje gespeeld dat ik erop heb staan dat ik van Jasper heb. Toen ze naar bed gingen kwamen ze hem pas terug brengen. Ze hebben in dat weekend zeker 14 uur achter dat ding gezeten.
5. Ik heb een allergische reactie op een muggenbult. het lijkt net of er een midgetgolf bal in mijn arm zit. De dokter zegt dat het niet erg is. (die woont naast ons) Er stonden een paar kinderen bij toen ik het liet zien. Toen ik vroeg of ik er niet dood aan ging, aangezien ik vanuit Nederland enge verhalen heb gehoord werd ik door iedereen kei hard uitgelachen.
6. Mijn oorgat van 8mm is erg boeiend. Iedere dag word hij er wel even uit gehaald en rond gegaan in een groep om hem te bekijken. Uiteraard maak ik hem goed schoon ´s avonds. Het is hier sowiso vies. Veel te veel stof. Mijn voeten zijn iedere avond echt zwart. Mijn neus gaten ook en Ilse attendeerde mij erop dat het achter mij oren vies was. Ik had mij nog nooit achter mijn oren gewassen. Ik zie kakkerlakken lopen. Toch vind ik het bijzonder hoe snel je die dingen gewoon vind. Ik kijk er niet raar van op als ik er een zie.
7. Ik heb Emmy en Vief gesmst, oma een reactie terug geven en oma proberen te bellen. Volgens mij allemaal zonder resultaat. Mailen lukt gelukkig wel. Ik ga weer een nieuw weekend in, geniet er allemaal van en Later!!!
xxx Jo
Waar ben ik aan begonnen?
Waar ben ik aan begonnen?!
Dat is een vraag die al meerdere keren langs gekomen is in mijn gedachten de afgelopen twee dagen.
Het afscheid op Brussel was voor mij iets te heftig. Achter de Douane heb ik mij echt even moeten vervrouwen op het dames Toilet. Daarna ben ik stoer het vliegtuig ingestapt met mijn kapotte hart. Het was een pracht vlucht. Naast mij zat een kleine, bolle man van een jaar of 40 die ging wandelen in Nepal. Ook hij moest in Qatar overstappen. Het eten was heerlijk, er was een tv scherm waar op ong. 200 films stonden, spelletjes kon spelen, je kent het wel.
Het voelde qua service alsof ik in de eerste klas zat. Na een prima vlucht van 7 uur kwam de skyline van Doha in zicht. Prachtig! Allemaal gebouwen die in de glim stonden. Shanghai is er niks bij. De warmte die op mij af kwam toen ik het vliegtuig uitstapten was onverdragelijk. Ik was blij dat ik weer naar binnen kon. Na een klein uurtje in Doha geweest te zijn ben ik op het vliegtuig naar Kenia toe gestapt. Naast mijn zat Demian, een ontzettend lieve Tanzaniaan,
die verdomd veel op Charles Barkely leek. Het vervelende was alleen dat het intussen 1 uur in de nacht was en Charles niet stopte met praten. Hij is tot half 5 door gegaan totdat ik hem vertelde dat ik graag wou slapen. Hij bood mij heel aardig aan dat ik met mijn hoofd op zijn schoot mocht liggen maar dat heb ik vriendelijk afgeslagen. Aan de andere kant zat een vrouw uit Tanzania dus het eind van het verhaal is dat ik geen oog dicht gedaan heb. Ik heb echt een
vervelende vlucht gehad.
De Visumdienst (God weet hoe dat heet) was ik zo door. Ze hebben niet eens mijn doorreis ticket hoeven zien. Het vliegveld zag er lullig uit met af en toe een winkel met grote sloten ervoor. Niet echt zoals Brussel of een ander mooi vliegveld. Mijn tas had ik zo te pakken dus eigenlijk is mijn reis vlekkenloos verlopen. Toen ik zenuwachtig de aankomst hal ik kwam lopen stond er recht voor de deur een mooie lange jongen man lachend naar mij te zwaaien met mijn
naam in zijn handen. Hij stelde zich vriendelijk voor als Maxwell en bracht mij en mij tas naar zijn auto. Samen zijn wij gaan rijden naar Ruiru. Op de weg was het ontzettend druk met auto´s en wandelaars. Je moet niet vergeten dat het nu 7 uur in de ochtend is en dat iedereen naar hun werk ging. Overal zag ik kinderen die naar school gingen. Onderweg heb ik geen groene boom gezien en alles was droog en zanderig. Het zou een pracht bestemming voor Walter en Marleen zijn
In Ruiru aangekomen ben ik samen met Maxwell naar de supermarkt geweest en hebben wij water, koeken en een sim kaart gekocht. Hij heeft mij prima geholpen en gezorgd dat ik geld op die telefoon heb. Daarna zijn we verder gegaan naar het weeshuis. Ik was intussen zo moe. Op dat moment was ik 24 uur wakker. Op het terein van het weeshuis aangekomen was het stil. Iedereen was naar school en het personeel was er niet. Er was alleen een mama die het hek voor ons open deed.
Mama´s zijn vrouwen die daar permanent wonen en er altijd voor die kinderen zijn. Hun houden van die kinderen en die kinderen van hun. Ze wassen ze, stoppen ze in bed, gewoon alles wat een mama doet. Ik werd naar Ilse en Jenny gebracht die net uit hun bed kwamen en Maxwell en de mama lieten mij alleen. Ons Guesthouse ziet er lelijk uit. Ijskoude douche, betonnen muren en betonnen vloeren. Ik ging even buiten zitten en dacht hardop: Waar ben ik aan begonnen?
Ik ben mijn tas uit gaan pakken en ben gaan douche onder de koude douche met het gevoel van: Waar ben ik aan begonnen? Waarom moet ik nu per se mijn hebben en houden achter laten om de wereld te zien en terecht te komen in een betonnen bunker en de droogte. Mijn neus zat vol met stof. Om 12 uur kwam de dokter om mijn een rondleiding te geven. Ilse en Jenny gingen mee. We liepen langs alle slaapzalen van de jongens en de meisjes. De school staat aan de overkant van de straat.
Daar zijn wij ook naar toe gelopen. Op het terrein stond een grote mooie boom en het zat er vol met kinderen in school uniformen. Ilse en Jenny kenden ze al dus daar kwamen ze naar toe rennen. Ik vond het erg bijzonder om door de school heen te lopen en was erg onder de indruk. Toen het lunchtijd was gingen wij samen met de dokter naar de eetzaal om daar samen met de kinderen te eten. Ik was populair!! Ik ben nog nooit zo populair geweest. Ik ging aan de tafel zitten met jongens tussen de
vijf en zeven jaar. Weet je wat het is, ik kan hier wel alles vertellen maar dat komt niet over. Je moeten zelf even langs gaan. Het zijn geen negertjes die daar in het weeshuis zitten maar het zijn Esther, Valentijn en Bernard die daar wonen. Het zijn personen die allemaal vrolijk en blij zijn. Ze zien eruit alsof ze dol gelukkig zijn. Ilse en Jenny hebben al een paar dossiers mogen bekijken en wat daar in staat is niet leuk. Die kinderen kunnen nooit gelukkig zijn zou je dan denken.
De kleintjes vinden het leuk om te knuffelen en je witte vingers te tellen, de schoolkinderen vinden het leuk om met je te spelen en te rennen en de meisjes van 13, 14 ongeveer hebben mijn haren gedaan en vinden het heerlijk om over jongens te praten. Ze gaan een mooie Keniaan voor Ilse zoeken omdat die niemand heeft. Een grote, gespierde met een mooie witte lach. We hebben ons rot gelachen. Ilse en Jenny hebben namelijk een relatie maar dat gaan ze die kinderen natuurlijk niet vertellen.
In de avond zijn we naar een klaslokaal gegaan en is er een welkomslied voor mij gezongen. Er was geen leraar of mama bij. Dit hebben ze zelf georganiseerd. Daarna moest ik voor de klas gaan staan en vertellen wie is ben, wat mijn hobbies zijn en ik moest dansen. Dansen?! Ik ging echt niet dansen tussen al die lenige dames. Ik heb dus een jongen gepakt en wij zijn gaan stijldansen. Het is dat hij donker was anders was hij rood geworden. De mensen en kinderen hier hebben mij ontzetten warm
onthaald. Op een heel bijzondere manier. Ik voel mij ook heel bijzonder en kan niet beschijven wat er allemaal in mij omgaat. In de avond ben ik om 7 uur dood moe EINDELIJK naar bed gegaan. Bijna 48 uur heb ik het vol gehouden. Nu gaan we plannen maken wat wij hier gaan doen. Waarschijnelijk blijven wij hier 3 weken. Ik ben nu uitgerust en voel mij heel blij. Ik weet zeker dat ik het hier een tijdje vol ga houden. Die koude douche, die betonnen vloeren en die Tl buizen boeiend mij niet.
Later!!!!
Ps. Mijn nederlandse telefoon werkt niet. Smsen lukt dus niet. Met mijn Keniaanse nummer kan ik niet naar Nederland bellen. Smsen volgens mij wel maar weet ik ook niet zeker of die wel aankomen. Dat vind ik jammer. Ik hoop dat ik beter bereik in Malindi heb.
pps. Kijk voor Ilse en Jenny hun beeld over Kenia op ilsestarreveld.waarbenjij.nu en jennyeerhart.waarbenjij.nu